Ἐπίγραμμα VII.465 - Ἡράκλειτος

Ἐπίγραμμα VII.465 - Ἡράκλειτος

Ἁ κόνις ἀρτίσκαπτος, ἐπὶ στάλας δὲ μετώπων
σείονται φύλλων ἡμιθαλεῖς στέφανοι
γράμμα διακρίναντες, ὁδοιπόρε, πέτρον ἴδωμεν,
λευρὰ περιστέλλειν ὀστέα φατὶ τίνος. —
«Ξεῖν᾽, Ἀρετημιάς εἰμι· πάτρα Κνίδος· Εὔφρονος ἦλθον
εἰς λέχος· ὠδίνων οὐκ ἄμορος γενόμαν
δισσὰ δ᾽ ὁμοῦ τίκτουσα, τὸ μὲν λίπον ἀνδρὶ ποδηγὸν
γήρως· ὃν δ᾽ ἀπάγω μναμόσυνον πόσιος.»


3ος π.Χ. αἰώνας

Ἐπίγραμμα XI.225 - Στράτων

Ἐπίγραμμα XI.225 - Στράτων

Ἡ κλίνη πάσχοντας ἔχει δύο, καὶ δύο δρῶντας,
οὓς σὺ δοκεῖς πάντας τέσσαρας· εἰσὶ δὲ τρεῖς.
Ἢν δὲ πύθῃ πῶς τοῦτο; Τὸν ἐν μέσσῳ δὶς ἀρίθμει,
κοινὰ πρὸς ἀμφοτέρους ἔργα σαλευόμενον.


2ος αἰώνας

Ἐπίγραμμα XII.177 - Στράτων

Ἐπίγραμμα XII.177 - Στράτων

Ἑσπερίην Μοῖρίς με, καθ’ ἥν ὑγιαίνομεν ὥρην,
οὐδ’ οἶδ ’εἴτε σαφῶς, εἴτ’ ὄναρ, ἠσπάσατο.
Ἤδη γὰρ τὰ μὲν ἄλλα μάλ’ ἀτρεκέως ἐννόησα,
χ’ ὡκόσα μοι προσέφη, χ’ ὡκόσα ἐπυνθάνετο·
εἰ δὲ με καὶ πεφίληκε τεκμαίρομαι· εἰ γὰρ ἀληθές,
πῶς ἀποθεωθεὶς πλάζομ’ ἐπιχθόνιος;


2ος αἰώνας

Ἐπίγραμμα XII.8 - Στράτων

Ἐπίγραμμα XII.8 - Στράτων

Εἶδον ἐγώ τινα παῖδα † ἐπανθοπλοκοῦντα κόρυμβον,
ἄρτι παρερχόμενος τὰ στεφανηπλόκια·
οὐδ᾽ ἄτρωτα παρῆλθον· ἐπιστὰς δ᾽ ἥσυχος αὐτῷ
φημί: «Πόσου πωλεῖς τὸν σὸν ἐμοὶ στέφανον;»
Μᾶλλον τῶν καλύκων δ᾽ ἐρυθαίνετο, καὶ κατακύψας
φησί: «Μακρὰν χώρει, μή σε πατὴρ ἐσίδῃ.»
Ὠνοῦμαι προφάσει στεφάνους, καὶ οἴκαδ᾽ ἀπελθὼν
ἐστεφάνωσα θεούς, κεῖνον ἐπευξάμενος.


2ος αἰώνας

Ῥωτοῦσε γιὰ τὴν ποιότητα - Κωνσταντῖνος Π. Καβάφης

Ῥωτοῦσε γιὰ τὴν ποιότητα - Κωνσταντῖνος Π. Καβάφης

Ἀπ’ τὸ γραφεῖον ὅπου εἶχε προσληφθεῖ
σὲ θέσι ἀσήμαντη καὶ φθηνοπληρωμένη
(ὥς ὀκτώ λίρες τὸ μηνιάτικό του: μὲ τὰ τυχερὰ)
βγῆκε σὰν τέλεψεν ἡ ἒρημη δουλειὰ
ποὺ ὅλο τὸ ἀπόγευμα ἦταν σκυμένος:
βγῆκεν ἡ ὥρα ἑπτά, καὶ περπατοῦσε ἀργὰ
καὶ χάζευε στὸν δρόμο.— Ἒμορφος·
κ’ ἐνδιαφέρων: ἒτσι ποὺ ἒδειχνε φθασμένος
στὴν πλήρη του αἰσθησιακήν ἀπόδοσι.
Τὰ εἴκοσι ἐννιά, τὸν περασμένο μῆνα τὰ εἶχε κλείσει.

Ἐχάζευε στὸν δρόμο, καὶ στὲς πτωχικὲς
παρόδους ποὺ ὁδηγοῦσαν πρὸς τὴν κατοικία του.

Περνώντας ἐμπρὸς σ’ ἓνα μαγαζὶ μικρὸ
ὅπου πουλιούνταν κάτι πράγματα
ψεύτικα καὶ φθηνὰ γιὰ ἐργατικούς,
εἶδ’ ἐκεί μέσα ἓνα πρόσωπο, εἶδε μια μορφὴ
ὅπου τὸν ἒσπρωξαν καὶ εἰσῆλθε, καὶ ζητοῦσε
τάχα νὰ δεῖ χρωματιστὰ μαντήλια.

Ῥωτοῦσε γιὰ τὴν ποιότητα τῶν μαντηλιῶν
καὶ τί κοστίζουν μὲ φωνὴ πνιγμένη,
σχεδὸν σβυσμένη ἀπ’ τὴν ἐπιθυμία.
Κι ἀνάλογα ἦλθαν ἡ ἀπαντήσεις,
ἀφηρημένες, μὲ φωνὴ χαμηλωμένη,
μὲ ὑπολανθάνουσα συναίνεσι.

Ὃλο καὶ κάτι ἒλεγαν γιὰ τὴν πραγμάτεια — ἀλλά
μόνος σκοπός: τὰ χέρια των ν’ ἀγγίζουν
ἐπάνω ἀπ’ τὰ μαντήλια· νὰ πλησιάζουν
τὰ πρόσωπα, τὰ χείλη σὰν τυχαίως·
μιὰ στιγμιαία στὰ μέλη ἐπαφή.

Γρήγορα καὶ κρυφά, γιὰ νὰ μὴ νοιώσει
ὁ καταστηματάρχης ποὺ στὸ βάθος κάθονταν.


1930, Ἀναγνωρισμένα

Ἐπίγραμμα VII.417 - Μελέαγρος

Ἐπίγραμμα VII.417 - Μελέαγρος

Νᾶσος ἐμὰ θρέπτειρα Τύρος: πάτρα δέ με τεκνοῖ
Ἀτθὶς ἐν Ἀσσυρίοις ναιομένα, Γάδαρα:
Εὐκράτεω δ᾽ ἔβλαστον ὁ σὺν Μούσαις Μελέαγρος
πρῶτα Μενιππείοις συντροχάσας Χάρισιν.
Εἰ δὲ Σύρος, τί τὸ θαῦμα; Μίαν, ξένε, πατρίδα κόσμον
ναίομεν: ἓν Θνατοὺς πάντας ἔτικτε Χάος.
Πουλυετὴς δ᾽ ἐχάραξα. τάδ᾽ ἐν δέλτοισι πρὸ τύμβου:
γήρως γὰρ γείτων ἐγγύθεν Ἀίδεω.
Ἀλλά με τὸν λαλιὸν καὶ πρεσβύτην προτιειπὼν
χαίρειν εἰς γῆρας καὐτὸς ἵκοιο λάλον.


1ος π.Χ. αἰώνας

Ἐπίγραμμα VII.277 - Καλλίμαχος

Ἐπίγραμμα VII.277 - Καλλίμαχος

Τίς, ξένος ὦ ναυηγέ; Λεόντιχος ἐνθάδε νεκρὸν
εὗρέ σ᾽ ἐπ᾽ αἰγιαλοῦ, χῶσέ τε τῷδε τάφῳ,
δακρύσας ἐπίκηρον ἑὸν βίον: οὐδὲ γὰρ αὐτὸς
ἥσυχος, αἰθυίῃ δ᾽ ἶσα θαλασσοπορεῖ.


3ος π.Χ. αἰώνας

Ἐπίγραμμα VII.80 - Καλλίμαχος

Ἐπίγραμμα VII.80 - Καλλίμαχος

Εἶπέ τις, Ἡράκλειτε, τεὸν μόρον, ἐς δέ με δάκρυ
ἤγαγεν, ἐμνήσθην δ᾽ ὁσσάκις ἀμφότεροι
ἥλιον ἐν λέσχῃ κατεδύσαμεν ἀλλὰ σὺ μέν που,
ξεῖν᾽ Ἁλικαρνησεῦ, τετράπαλαι σποδιή:
αἱ δὲ τεαὶ ζώουσιν ἀηδόνες, ᾗσιν ὁ πάντων
ἁρπακτὴς Ἀίδης οὐκ ἐπὶ χεῖρα βαλεῖ.


3ος π.Χ. αἰώνας

Θὰ πεθάνω ἕνα πένθιμο τοῦ φθινόπωρου δείλι - Κώστας Οὐράνης

Θὰ πεθάνω ἕνα πένθιμο τοῦ φθινόπωρου δείλι - Κώστας Οὐράνης

Θὰ πεθάνω ἕνα πένθιμο τοῦ φθινόπωρου δείλι
μέσ᾿ στὴν κρύα μου κάμαρα, ὅπως ἔζησα μόνος·
στὴ στερνὴ ἀγωνία μου τὴ βροχὴ θὲ ν᾿ ἀκούω
καὶ τὸν κούφιο τὸν θόρυβο ποὺ ἀνεβάζει ὁ δρόμος.

Θὰ πεθάνω ἕνα πένθιμο τοῦ φθινόπωρου δείλι
μέσα σ᾿ ἔπιπλα ξένα καὶ σὲ σκόρπια βιβλία,
θὰ μὲ βροῦν στὸ κρεββάτι μου. Θὲ νἀρθεῖ ὁ ἀστυνόμος
θὰ μὲ θάψουν σὰν ἄνθρωπο ποὺ δὲν εἶχε ἱστορία.

Ἀπ᾿ τοὺς φίλους ποὺ παίζαμε πότε-πότε χαρτιὰ
θὰ ρωτήσει κανένας τους ἔτσι ἁπλά: «-Τὸν Οὐράνη
μὴν τὸν εἶδε κανείς; Ἔχει μέρες ποὺ χάθηκε!...»
Θ᾿ ἀπαντήσει ἄλλος παίζοντας: «-Μ᾿ αὐτὸς ἔχει πεθάνει».

Μιὰ στιγμὴ θὰ κοιτάξουνε ὁ καθένας τὸν ἄλλον,
θὰ κουνήσουν περίλυπα καὶ σιγὰ τὸ κεφάλι,
θὲ νὰ ποῦν: «Τ᾿ εἶν᾿ ὁ ἄνθρωπος!... Χτὲς ἀκόμα ζοῦσε!»
Καὶ βουβὰ τὸ παιγνίδι τους θ᾿ ἀρχινήσουνε πάλι.

Κάποιος θἆναι συνάδελφος στὰ «ψιλὰ» ποὺ θὰ γράψει
πὼς «προώρως ἀπέθανεν ὁ Οὐράνης στὴν ξένη,
νέος γνωστὸς εἰς τοὺς κύκλους μας, ποὖχε κάποτ᾿ ἐκδώσει
συλλογὴν μὲ ποιήματα πολλὰ ὑποσχομένην».

Κι αὐτὸς θἆναι ὁ στερνός της ζωῆς μου ἐπιτάφιος.
Θὰ μὲ κλάψουνε βέβαια μόνο οἱ γέροι γονιοί μου
καὶ θὰ κάνουν μνημόσυνο μὲ περίσιους παπάδες
ὅπου θἆναι ὅλοι οἱ φίλοι μου κι ἴσως-ἴσως οἱ ὀχτροί μου.

Θὰ πεθάνω ἕνα πένθιμο τοῦ φθινόπωρου δείλι
σὲ μία κάμαρα ξένη στὸ πολύβοο Παρίσι,
καὶ μία Κίττυ θαρώντας πὼς τὴν ξέχασα γι᾿ ἄλλην
θὰ μοῦ γράψει ἕνα γράμμα -καὶ νεκρὸ θὰ μὲ βρίσει.


1920, Νοσταλγίες

The Waste Land - T. S. Eliot

The Waste Land - T. S. Eliot

‘Nam Sibyllam quidem Cumis ego ipse oculis meis 

vidi in ampulla pendere, et cum illi pueri dicerent: 

Σίβυλλα τί θέλεις; respondebat illa: άποθανεîν θέλω.’

For Ezra Pound

il miglior fabbro.

I. The Burial of the Dead

April is the cruellest month, breeding
Lilacs out of the dead land, mixing
Memory and desire, stirring
Dull roots with spring rain.
Winter kept us warm, covering
Earth in forgetful snow, feeding
A little life with dried tubers.
Summer surprised us, coming over the Starnbergersee
With a shower of rain; we stopped in the colonnade,
And went on in sunlight, into the Hofgarten,
And drank coffee, and talked for an hour.
Bin gar keine Russin, stamm’ aus Litauen, echt deutsch.
And when we were children, staying at the archduke’s,
My cousin’s, he took me out on a sled,
And I was frightened. He said, Marie,
Marie, hold on tight. And down we went.
In the mountains, there you feel free.
I read, much of the night, and go south in the winter.

What are the roots that clutch, what branches grow
Out of this stony rubbish? Son of man,
You cannot say, or guess, for you know only
A heap of broken images, where the sun beats,
And the dead tree gives no shelter, the cricket no relief,
And the dry stone no sound of water. Only
There is shadow under this red rock,
(Come in under the shadow of this red rock),
And I will show you something different from either
Your shadow at morning striding behind you
Or your shadow at evening rising to meet you;
I will show you fear in a handful of dust.

 

Frisch weht der Wind
Der Heimat zu
Mein Irisch Kind,
Wo weilest du?

‘You gave me hyacinths first a year ago;
‘They called me the hyacinth girl.’
—Yet when we came back, late, from the Hyacinth garden,
Your arms full, and your hair wet, I could not
Speak, and my eyes failed, I was neither
Living nor dead, and I knew nothing,
Looking into the heart of light, the silence.
Oed’ und leer das Meer.

Madame Sosostris, famous clairvoyante,
Had a bad cold, nevertheless
Is known to be the wisest woman in Europe,
With a wicked pack of cards. Here, said she,
Is your card, the drowned Phoenician Sailor,
(Those are pearls that were his eyes. Look!)
Here is Belladonna, the Lady of the Rocks,
The lady of situations.
Here is the man with three staves, and here the Wheel,
And here is the one-eyed merchant, and this card,
Which is blank, is something he carries on his back,
Which I am forbidden to see. I do not find
The Hanged Man. Fear death by water.
I see crowds of people, walking round in a ring.
Thank you. If you see dear Mrs. Equitone,
Tell her I bring the horoscope myself:
One must be so careful these days.

Unreal City,
Under the brown fog of a winter dawn,
A crowd flowed over London Bridge, so many,
I had not thought death had undone so many.
Sighs, short and infrequent, were exhaled,
And each man fixed his eyes before his feet.
Flowed up the hill and down King William Street,
To where Saint Mary Woolnoth kept the hours
With a dead sound on the final stroke of nine.
There I saw one I knew, and stopped him, crying: 'Stetson!
‘You who were with me in the ships at Mylae!
‘That corpse you planted last year in your garden,
‘Has it begun to sprout? Will it bloom this year?
‘Or has the sudden frost disturbed its bed?
‘Oh keep the Dog far hence, that’s friend to men,
‘Or with his nails he’ll dig it up again!
‘You! hypocrite lecteur!—mon semblable,—mon frère!”

II. A Game of Chess

The Chair she sat in, like a burnished throne,
Glowed on the marble, where the glass
Held up by standards wrought with fruited vines
From which a golden Cupidon peeped out
(Another hid his eyes behind his wing)
Doubled the flames of sevenbranched candelabra
Reflecting light upon the table as
The glitter of her jewels rose to meet it,
From satin cases poured in rich profusion;
In vials of ivory and coloured glass
Unstoppered, lurked her strange synthetic perfumes,
Unguent, powdered, or liquid—troubled, confused
And drowned the sense in odours; stirred by the air
That freshened from the window, these ascended
In fattening the prolonged candle-flames,
Flung their smoke into the laquearia,
Stirring the pattern on the coffered ceiling.
Huge sea-wood fed with copper
Burned green and orange, framed by the coloured stone,
In which sad light a carvéd dolphin swam.
Above the antique mantel was displayed
As though a window gave upon the sylvan scene
The change of Philomel, by the barbarous king
So rudely forced; yet there the nightingale
Filled all the desert with inviolable voice
And still she cried, and still the world pursues,
‘Jug Jug’ to dirty ears.
And other withered stumps of time
Were told upon the walls; staring forms
Leaned out, leaning, hushing the room enclosed.
Footsteps shuffled on the stair.
Under the firelight, under the brush, her hair
Spread out in fiery points
Glowed into words, then would be savagely still.

‘My nerves are bad tonight. Yes, bad. Stay with me.
Speak to me. Why do you never speak. Speak.
What are you thinking of? What thinking? What?
I never know what you are thinking. Think.’

I think we are in rats’ alley
Where the dead men lost their bones.

‘What is that noise?’
                                The wind under the door.
‘What is that noise now? What is the wind doing?’
                                                                                Nothing again nothing.
                                                                                                                    ‘Do
‘You know nothing? Do you see nothing? Do you remember
‘Nothing?’

 
                 I remember
Those are pearls that were his eyes.
‘Are you alive, or not? Is there nothing in your head?’
                                                                                      But
O O O O that Shakespeherian Rag—
It’s so elegant
So intelligent
‘What shall I do now? What shall I do?’
‘I shall rush out as I am, and walk the street
‘With my hair down, so. What shall we do tomorrow?
‘What shall we ever do?’
                                       The hot water at ten.
And if it rains, a closed car at four.
And we shall play a game of chess,
Pressing lidless eyes and waiting for a knock upon the door.

When Lil’s husband got demobbed, I said—
I didn’t mince my words, I said to her myself,
HURRY UP PLEASE ITS TIME
Now Albert’s coming back, make yourself a bit smart.
He’ll want to know what you done with that money he gave you
To get yourself some teeth. He did, I was there.
You have them all out, Lil, and get a nice set,
He said, I swear, I can’t bear to look at you.
And no more can’t I, I said, and think of poor Albert,
He’s been in the army four years, he wants a good time,
And if you don’t give it him, there’s others will, I said.
Oh is there, she said. Something o’ that, I said.
Then I’ll know who to thank, she said, and give me a straight look.
HURRY UP PLEASE ITS TIME
If you don’t like it you can get on with it, I said.
Others can pick and choose if you can’t.
But if Albert makes off, it won’t be for lack of telling.
You ought to be ashamed, I said, to look so antique.
(And her only thirty-one.)
I can’t help it, she said, pulling a long face,
It’s them pills I took, to bring it off, she said.
(She’s had five already, and nearly died of young George.)
The chemist said it would be all right, but I’ve never been the same.
You are a proper fool, I said.
Well, if Albert won’t leave you alone, there it is, I said,
What you get married for if you don’t want children?
HURRY UP PLEASE ITS TIME
Well, that Sunday Albert was home, they had a hot gammon,
And they asked me in to dinner, to get the beauty of it hot—
HURRY UP PLEASE ITS TIME
HURRY UP PLEASE ITS TIME
Goonight Bill. Goonight Lou. Goonight May. Goonight.
Ta ta. Goonight. Goonight.
Good night, ladies, good night, sweet ladies, good night, good night.

III. The Fire Sermon

The river’s tent is broken: the last fingers of leaf
Clutch and sink into the wet bank. The wind
Crosses the brown land, unheard. The nymphs are departed.
Sweet Thames, run softly, till I end my song.
The river bears no empty bottles, sandwich papers,
Silk handkerchiefs, cardboard boxes, cigarette ends
Or other testimony of summer nights. The nymphs are departed.
And their friends, the loitering heirs of City directors;
Departed, have left no addresses.
By the waters of Leman I sat down and wept . . .
Sweet Thames, run softly till I end my song,
Sweet Thames, run softly, for I speak not loud or long.
But at my back in a cold blast I hear
The rattle of the bones, and chuckle spread from ear to ear.

A rat crept softly through the vegetation
Dragging its slimy belly on the bank
While I was fishing in the dull canal
On a winter evening round behind the gashouse
Musing upon the king my brother’s wreck
And on the king my father’s death before him.
White bodies naked on the low damp ground
And bones cast in a little low dry garret,
Rattled by the rat’s foot only, year to year.
But at my back from time to time I hear
The sound of horns and motors, which shall bring
Sweeney to Mrs. Porter in the spring.
O the moon shone bright on Mrs. Porter
And on her daughter
They wash their feet in soda water
Et O ces voix d’enfants, chantant dans la coupole!

Twit twit twit
Jug jug jug jug jug jug
So rudely forc’d.
Tereu

Unreal City
Under the brown fog of a winter noon
Mr. Eugenides, the Smyrna merchant
Unshaven, with a pocket full of currants
C.i.f. London: documents at sight,
Asked me in demotic French
To luncheon at the Cannon Street Hotel
Followed by a weekend at the Metropole.

At the violet hour, when the eyes and back
Turn upward from the desk, when the human engine waits
Like a taxi throbbing waiting,
I Tiresias, though blind, throbbing between two lives,
Old man with wrinkled female breasts, can see
At the violet hour, the evening hour that strives
Homeward, and brings the sailor home from sea,
The typist home at teatime, clears her breakfast, lights
Her stove, and lays out food in tins.
Out of the window perilously spread
Her drying combinations touched by the sun’s last rays,
On the divan are piled (at night her bed)
Stockings, slippers, camisoles, and stays.
I Tiresias, old man with wrinkled dugs
Perceived the scene, and foretold the rest—
I too awaited the expected guest.
He, the young man carbuncular, arrives,
A small house agent’s clerk, with one bold stare,
One of the low on whom assurance sits
As a silk hat on a Bradford millionaire.
The time is now propitious, as he guesses,
The meal is ended, she is bored and tired,
Endeavours to engage her in caresses
Which still are unreproved, if undesired.
Flushed and decided, he assaults at once;
Exploring hands encounter no defence;
His vanity requires no response,
And makes a welcome of indifference.
(And I Tiresias have foresuffered all
Enacted on this same divan or bed;
I who have sat by Thebes below the wall
And walked among the lowest of the dead.)
Bestows one final patronising kiss,
And gropes his way, finding the stairs unlit . . .

She turns and looks a moment in the glass,
Hardly aware of her departed lover;
Her brain allows one half-formed thought to pass:
'Well now that’s done: and I’m glad it’s over.’
When lovely woman stoops to folly and
Paces about her room again, alone,
She smooths her hair with automatic hand,
And puts a record on the gramophone.

‘This music crept by me upon the waters’
And along the Strand, up Queen Victoria Street.
O City city, I can sometimes hear
Beside a public bar in Lower Thames Street,
The pleasant whining of a mandoline
And a clatter and a chatter from within
Where fishmen lounge at noon: where the walls
Of Magnus Martyr hold
Inexplicable splendour of Ionian white and gold.

The river sweats

Oil and tar

The barges drift

With the turning tide

Red sails

Wide

To leeward, swing on the heavy spar.

The barges wash

Drifting logs

Down Greenwich reach

Past the Isle of Dogs.

Weialala leia

Wallala leialala

Elizabeth and Leicester

Beating oars

The stern was formed

A gilded shell

Red and gold

The brisk swell

Rippled both shores

Southwest wind

Carried down stream

The peal of bells

White towers

Weialala leia

Wallala leialala

‘Trams and dusty trees.
Highbury bore me. Richmond and Kew
Undid me. By Richmond I raised my knees
Supine on the floor of a narrow canoe.’

‘My feet are at Moorgate, and my heart
Under my feet. After the event
He wept. He promised a ‘new start.’
I made no comment. What should I resent?’

‘On Margate Sands.
I can connect
Nothing with nothing.
The broken fingernails of dirty hands.
My people humble people who expect
Nothing.’
                       la la

To Carthage then I came

Burning burning burning burning
O Lord Thou pluckest me out
O Lord Thou pluckest

burning

IV. Death by Water

Phlebas the Phoenician, a fortnight dead,
Forgot the cry of gulls, and the deep sea swell
And the profit and loss.
                                      A current under sea
Picked his bones in whispers. As he rose and fell
He passed the stages of his age and youth
Entering the whirlpool.
                                      Gentile or Jew
O you who turn the wheel and look to windward,
Consider Phlebas, who was once handsome and tall as you.

V. What the Thunder Said

After the torchlight red on sweaty faces
After the frosty silence in the gardens
After the agony in stony places
The shouting and the crying
Prison and palace and reverberation
Of thunder of spring over distant mountains
He who was living is now dead
We who were living are now dying
With a little patience

Here is no water but only rock
Rock and no water and the sandy road
The road winding above among the mountains
Which are mountains of rock without water
If there were water we should stop and drink
Amongst the rock one cannot stop or think
Sweat is dry and feet are in the sand
If there were only water amongst the rock
Dead mountain mouth of carious teeth that cannot spit
Here one can neither stand nor lie nor sit
There is not even silence in the mountains
But dry sterile thunder without rain
There is not even solitude in the mountains
But red sullen faces sneer and snarl
From doors of mudcracked houses

                                              If there were water

And no rock

If there were rock

And also water

And water

A spring

A pool among the rock

If there were the sound of water only

Not the cicada

And dry grass singing

But sound of water over a rock

Where the hermit-thrush sings in the pine trees

Drip drop drip drop drop drop drop

But there is no water

Who is the third who walks always beside you?
When I count, there are only you and I together
But when I look ahead up the white road
There is always another one walking beside you
Gliding wrapt in a brown mantle, hooded
I do not know whether a man or a woman
—But who is that on the other side of you?

What is that sound high in the air
Murmur of maternal lamentation
Who are those hooded hordes swarming
Over endless plains, stumbling in cracked earth
Ringed by the flat horizon only
What is the city over the mountains
Cracks and reforms and bursts in the violet air
Falling towers
Jerusalem Athens Alexandria
Vienna London
Unreal

A woman drew her long black hair out tight
And fiddled whisper music on those strings
And bats with baby faces in the violet light
Whistled, and beat their wings
And crawled head downward down a blackened wall
And upside down in air were towers
Tolling reminiscent bells, that kept the hours
And voices singing out of empty cisterns and exhausted wells.

In this decayed hole among the mountains
In the faint moonlight, the grass is singing
Over the tumbled graves, about the chapel
There is the empty chapel, only the wind’s home.
It has no windows, and the door swings,
Dry bones can harm no one.
Only a cock stood on the rooftree
Co co rico co co rico
In a flash of lightning. Then a damp gust
Bringing rain

Ganga was sunken, and the limp leaves
Waited for rain, while the black clouds
Gathered far distant, over Himavant.
The jungle crouched, humped in silence.
Then spoke the thunder
DA
Datta: what have we given?
My friend, blood shaking my heart
The awful daring of a moment’s surrender
Which an age of prudence can never retract
By this, and this only, we have existed
Which is not to be found in our obituaries
Or in memories draped by the beneficent spider
Or under seals broken by the lean solicitor
In our empty rooms
DA
Dayadhvam: I have heard the key
Turn in the door once and turn once only
We think of the key, each in his prison
Thinking of the key, each confirms a prison
Only at nightfall, aethereal rumours
Revive for a moment a broken Coriolanus
DA
Damyata: The boat responded
Gaily, to the hand expert with sail and oar
The sea was calm, your heart would have responded
Gaily, when invited, beating obedient
To controlling hands

                                  I sat upon the shore
Fishing, with the arid plain behind me
Shall I at least set my lands in order?
London Bridge is falling down falling down falling down
Poi s’ascose nel foco che gli affina
Quando fiam uti chelidon— O swallow swallow
Le Prince d’Aquitaine à la tour abolie
These fragments I have shored against my ruins
Why then Ile fit you. Hieronymo’s mad againe.
Datta. Dayadhvam. Damyata.

Shantih shantih shantih

1923

Ἐλεγεῖαι 237-254 - Θέογνις

Ἐλεγεῖαι 237-254 - Θέογνις

Σοὶ μὲν ἐγὼ πτέρ᾽ ἔδωκα, σὺν οἷς ἐπ᾽ ἀπείρονα πόντον
πωτήσῃ καὶ γῆν πᾶσαν ἀειρόμενος
ῥηϊδίως· θοίνῃς δὲ καὶ εἰλαπίνῃσι παρέσσῃ
ἐν πάσαις, πολλῶν κείμενος ἐν στόμασιν,
καί σε σὺν αὐλίσκοισι λιγυφθόγγοις νέοι ἄνδρες
εὐκόσμως ἐρατοὶ καλά τε καὶ λιγέα
ᾄσονται. Καὶ ὅταν δνοφερῆς ὑπὸ κεύθεσι γαίης
βῇς πολυκωκύτους εἰς Ἀΐδαο δόμους,
οὐδέποτ᾽ οὐδὲ θανὼν ἀπολεῖς κλέος, ἀλλὰ μελήσεις
ἄφθιτον ἀνθρώποις αἰὲν ἔχων ὄνομα
Κύρνε, καθ᾽ Ἑλλάδα γῆν στρωφώμενος ἠδ᾽ ἀνὰ νήσους
ἰχθυόεντα περῶν πόντον ἐπ᾽ ἀτρύγετον,
οὐχ ἵππων νώτοισιν ἐφήμενος, ἀλλά σε πέμψει
ἀγλαὰ Μουσάων δῶρα ἰοστεφάνων·
πᾶσι δ᾽ ὅσοισι μέμηλε καὶ ἐσσομένοισιν ἀοιδὴ
ἔσσῃ ὁμῶς, ὄφρ᾽ ἂν γῆ τε καὶ ἠέλιος.
Αὐτὰρ ἐγὼν ὀλίγης παρὰ σεῦ οὐ τυγχάνω αἰδοῦς,
ἀλλ᾽ ὥσπερ μικρὸν παῖδα λόγοις μ᾽ ἀπατᾷς.


6ος π.Χ. αἰώνας, Ἐλεγεῖαι

Ἡ Ἀγωνία τοῦ Ἰούδα - Κώστας Βάρναλης

Ἡ Ἀγωνία τοῦ Ἰούδα - Κώστας Βάρναλης

(Μιὰ ἀπὸ κεῖνες τὶς ἀνοιξιάτικες βραδιές, ποὺ ἡ κουφόβραση κι ἡ πνιγούρα μαζὶ μὲ τὶς μακρινὲς ἀστραπὲς μηνᾶνε καταιγίδα. Ὁ Ἰούδας ξέκοψε, κατὰ τὴ συνήθειά του, ἀπὸ τοὺς ἄλλους συντρόφους, ποὺ κρυμμένοι μέσα σ’ ἕν’ ἀμπέλι, μοιράζονται ὅ,τι αὐτὸς κατάφερε νὰ τοὺς εὕρει γιὰ φαγί. Καὶ προσεύχονται. Ὁ ὁρισμένος ἀπὸ τὶς Γραφὲς παράνομος μαθητής ἀνέβηκε πάνου σ’ ἕνα λόφο ἀπὸ ἄμμο. Μορφὴ ἀχαμνή, νέος ἀκόμα, φαίνεται νά ’χεῖ πολὺ ὑποφέρει. Γιὰ πρώτη φορὰ ὁ πόνος κι ἡ ἀπελπισιὰ καθαρίζουν ἔτσι καλὰ τὴ σκέψη του καὶ τῆς δίνουνε μιὰ τραγικὴ στροφή. Τὰ χείλη του, καθὼς τὰ σφίγγει, παίρνουνε, θαρρεῖς, τὸ σκῆμα τοῦ φιλιοῦ.)

Βλέπω τὴν πόλη ἀπὸ μακριά, τὴν Ἅγια Πόλη, π’ ἀγαπῶ.
Ἀπάνω της μιὰ χαρακιὰ γραμμένη μὲ τὸ μέλι.
Ἀπ’ τὴν κλεισμένη μου καρδιὰ περνᾶς, σοκάκι χαρωπό,
γλυστρᾶς, γυναῖκα, πράσινο μέσα στὸ κῦμα χέλι,-
τὴν ἐρημιὰ βαρέθηκα κι ἡ Πόλη δὲ μᾶς θέλει!

Ξυπόλητοι, μ’ ἕνα ῥαβδὶ κι ἕνα ταγάρι σταυρωτὰ
τὴ μέρα νὰ κρυβόμαστε, τὴ νύχτα νὰ δρομᾶμε
-ξυπνοῦν ἀλάργα τὰ σκυλιὰ καὶ μᾶς γαυγίζουν σερπετά.
πόσες ἡμέρες νηστικοί, θυμᾶμαι δὲ θυμᾶμαι!-
ἄχ! δὲ βαστῶ, καρδούλα μου, κι ὅ,τι λογιάζεις κάμε.

Ἄρχισε νὰ κλονίζεται καὶ δὲν τὸ κρύβει πιὰ ὁ Θωμᾶς.
Ὁ Πέτρος κακομίλητος τὰ φρύδια του ζαρώνει.
Καὶ ξαφνικὰ ξεκόβοντας ὁ νιὸς Ἰωάννης ἀπὸ μᾶς
παραλαλεὶ κι ἀλλόκοτα φαντάσματα ξαμώνει,-
ὅλους μᾶς καταντήσατε φαντάσματ’ ἄγρια, Πόνοι!

Καρδιά, πουλὶ τρεμάμενο, χωρὶς φωλιὰ πάνω στὴ Γῆ,
κυνηγημένη πᾶς ὀμπρὸς καὶ πίσω δὲ γυρίζεις.
Τί νά ’ναὶ τάχα: θέληση, φόβος, συνήθεια, προσταγή;
Μὰ κάπου θά ’ναὶ ἀνάπαψη, κάπου γαλήνια ὀρθρίζεις
σὲ θάλασσα καὶ σὲ πλαγιές, Ἄνοιξη, ποὺ μυρίζεις.

Μὰ Κεῖνος τίποτα δὲ λέει. Διάφανο σῶμα κι ἀδειανό
πάνου ἀπ’ τὸ χῶμα σηκωτὸ βαδίζει στὸν ἀέρα.
Στὰ νοτισμένα μάτια του κοιτᾶς τὸν ἄπατο οὐρανό.
Λόγος γλυκής, πού, κι ἂν μιλᾶ κι ἂν δὲ μιλᾶ, κοφτέρα
βυθίζει μέσα στὶς καρδιὲς σὲ νύχτα καὶ σὲ μέρα.

Στὴν Ἅγια Πόλη ὡς μπήκαμε, -βάγια πολλὰ καὶ φοινικιές,-
καὶ ξένοι ἀρχόντοι καὶ δικοὶ κρυμμένοι τρέμαν ὅλοι,
γιατ’ ἄνεμος ξεσήκωνε τὰ πλήθη, ἐλπίδες ξαφνικές
Τοῦ ’πα σιγά: -«Τώρα καιρὸς γιὰ τὴ Μεγάλη Σκόλη!»
-«Οὐράνιο τὸ βασίλειο μου κι οὐράνια, μάθε, ἡ Πόλη».

Μ’ ἀρνιέσαι τάφο, Θάνατε, πῶς θὰ μὲ φέρεις στὴ Χαρά;
Βαθιὰ στὸ χῶμα, ὀργιὲς πολλές, μονάχα κρύα σκουλήκια.
Τούτ’ ἡ καρδιά, καὶ ποὺ μισεῖ καὶ δικιοσύνη λαχταρᾶ,
ζητάει δικά της δῶ στὴ Γῆς δυὸ πιθαμὲς χαλίκια,
ἀπ’ τὰ ἀγαθά, ποὺ δῶσε ὁ Θεός, ζητάει μερίδα δίκια!

Ποιός τὸ φτωχό μου τὸ κορμὶ καὶ τὴν ψυχή μου τὴ φτωχιὰ
ἀπ’ τὸν κρυφὸ τὸ Φαρισαῖο κι ἀπ’ τὸν τραχὴ Λατῖνο,
ἀπὸ τὸν ξένο γέρακα θὰ σώσει κι ἀπ’ τὴν ντόπια ὀχιά;
Αὐτοὺς σ’ ἀτάραγη ζωὴ κι ἀράθυμη ν’ ἀφήνω
κι ἐγὼ ἀνεμόσκαλα σωμοῦ στὸ γαλανὸ νὰ στήνω;

Δὲν εἶναι μοναχὰ ἡ δικιά μου μοῖρα, ποὺ μὲ τυραννᾶ,
μαῦροι συντρόφοι τῆς δουλειᾶς καὶ τῆς ἀπελπισίας.
Ἥλιος ζεστὸς καὶ γόνιμος τὰ χρόνια μας τὰ σκοτεινά
γιὰ κείνους, ποὺ τὴν ἀρετή μας θέλουν τῆς θυσίας.
Ἦρθε γι’ αὐτούς, -γιὰ μᾶς ἀκὸμ’ ἀργεῖ ὁ ὡραῖος Μεσσίας.

Σὲ λογισμὸ καὶ σὲ καρδιὰν ἀνάμεσα ὄχτρητα πολλή.
Καθάρια τὸ πρεπούμενο στὸ νοῦ μου λαγαρίζει,
μὰ σίντα πάω νὰ κουνηθῶ λίγο, τὸ σῶμα παραλεῖ,
πιότερο σφίγγει τ’ ἄλυτο σκοινί Του, ποὺ μ’ ὁρίζει,
ψυχὴ καὶ σῶμ’ ἀντίμαχα σὲ δυὸ μοῦ τὰ χωρίζει.

(Θυμᾶται τὴ μάνα του.)

Τὰ κλάηματά σου, μάνα μου, φτάνουν ἐδῶ στὴν ἐρημιά.
Μὲς τὰ λιγνὰ χεράκια σου νυχτοήμερα δεμένη,
ὧρες κοιτώντα χαμηλὰ τελειώνεις μὲ λιγοθυμιά.
Μὲς τ’ ἄδειο σοῦ θυμητικὸ ἄλλο ἀπὸ μὲ δὲ μένει.
Τοῦ ζωντανοῦ θανάτου ἐμεῖς χρόνια καταραμένοι!

Γιὰ σᾶς, μανᾶδες κι ἀδελφοὶ καὶ τώρα κι ὕστερα, σιγάὰ
θὰ κάνω ἀπόψε, κι ἂς πονῶ, τῆς προδοσίας τὸ κρῖμα.
Καὶ ξέρω, τί καταλαλιὰ τὴ μνήμη μου θὰ κυνηγᾶ!
Τ’ ἀνθρώπου ὁ νοῦς, στὸν ἄνεμο φωτιᾶς οὐράνιας τρίμα,
πάνω στὴ ζάλη του θὰ πεῖ: «Τὸν πρόδωσε γιὰ χρῆμα»!


1927, Σκλάβοι Πολιορκημένοι

Ὁ Ὁδηγητής - Κώστας Βάρναλης

Ὁ Ὁδηγητής - Κώστας Βάρναλης

Δὲν εἶμ’ ἐγὼ σπορὰ τῆς Τύχης,
ὁ πλαστουργὸς τῆς νιᾶς ζωῆς.
Ἐγώ ’μαὶ τέκνο τῆς Ἀνάγκης
κι ὥριμο τέκνο τῆς Ὀργῆς.

Δὲν κατεβαίνω ἀπὸ τὰ νέφη,
γιατὶ δὲ μ’ ἔστειλε κανεὶς
Πατέρας, τάχα παρηγόρια
γιὰ σένα, σκλάβε, ποὺ πονεῖς.

Οὐράνιες δύναμες, ἀγγέλοι,
κρίνα, πουλιὰ καὶ ψαλμουδιές—
τίποτα! Ἐμένα παραστέκουν
οἱ θυμωμένες σας καρδιές.

Ἐγὼ τοῦ καραβιοῦ γοργόνα
στ’ ὀρθόπλωρο καράβι μπρός.
Ἀπάνω μου σπᾶνε φουρτοῦνες
κι ἄγριος ἐνάντια μοῦ καιρός.

Μέσα στὸ νοῦ καὶ στὴν καρδιά μου
αἰώνων φουντώσανε ντροπὲς
καὶ τὴν παλάμη μου ἀρματώνουν
μὲ φλογισμένες ἀστραπές.

Ἕνας δὲν εἶμαι, μὰ χιλιάδες!
Ὄχι μονάχα οἱ ζωντανοί—
κι οἱ πεθαμένοι μ’ ἀκλουθᾶνε
σὲ μιὰν ἀράδα σκοτεινή.

Μὰ κι ὅσοι ἀγέννητοι, χιλιάδες
ἄπλαστοι ἀκόμα μὲ βλογοῦν
κι ὅλοι ἀκουμπᾶνε τὰ σπαθιά τους
ἀπάνω μου καὶ τὰ λυγοῦν.

Δὲ δίνω λέξες παρηγόρια,
δίνω μαχαίρι σ’ ὁλουνούς·
καθὼς τὸ μπήγω μὲς στὸ χῶμα
γίνεται φῶς, γίνεται νοῦς.

Ἄκου, πῶς παίρνουν οἱ ἀγέρες
χιλιάδων χρόνων τὴ φωνή!
Μέσα στὸ λόγο τὸ δικό μου
ὃλ’ ἡ ἀνθρωπότητα πονεῖ.

Ὦ! πῶς τὸν παίρνουν οἱ ἀγέρες
καὶ πῶς φωνάζουνε μετὰ
ἄβυσσοι μαῦροι, τάφοι μαῦροι,
ποτάμια γαίματα πηχτά!

Ὄθε περνᾶ, γκρεμίζει κάτου
σὰν τὸ βοριᾶ, σὰν τὸ νοτιᾶ
ὅλα τὰ φονικὰ ῥηγᾶτα
θεμελιωμένα στὴν ψευτιά.

Κι ἕνα στυλώνει κι ἀνασταίνει,
τό ’νὰ βασίλειο τῆς Δουλειᾶς,
(Εἰρήνη! Εἰρήνη!) τὸ βασίλειο
τῆς Πανανθρώπινης Φιλιάς.


1922, Τὸ Φῶς ποὺ Καίει

Ἡ Μαγδαληνή - Κώστας Βάρναλης

Ἡ Μαγδαληνή - Κώστας Βάρναλης

Μέσ᾿ σὲ παλάτια, ποὺ σὰ σπήλια ἀντήχαν ἀπ᾿ τὶς μουσικὲς
κι᾿ ἀστράβαν ἀπ᾿ τὰ μέταλλα καὶ τὰ δεμένα φῶτα,
στὰ μάγουλά μου, ποὺ κανεὶς δὲν τὰ εἶδεν ἥλιος, οἱ μοσκὲς
γλίστρααν μὲ λάγγεμα πολὺ καὶ τὰ δάγκωναν σὰν ὀχιὲς
στὴν κρουσταλλένια μου φωνὴ θαμπὴ ἐγλιστροῦσε νότα.

Στὴν τεσσεροβασίλεφτη Γιουδαία ἐγώ ῾μουν ἡ Πηγή:
τοῦ κόρφου μου τ᾿ ἀμάραντα καὶ μοσκοβόλᾳ κίτρα.
Ὡσὰν τὴ φλόγα τοῦ κορμιοῦ μου ἄλλη δὲ γνώρισεν ἡ Γῆ,
σὰν τῆς ἀγκάλης μου μεστὴ καμιὰ δὲν ὑπῆρχε σιγή.
Ὁ ἔρωτάς μου νίκαγε τὴ Ρώμη τὴ νικήτρα. . .

Σκοτάδια ἤτανε μέσα μου, ξέρα μεγάλη κι᾿ ἀμμουδιὰ
καὶ στὰ γλυκὰ τὰ χείλια μου πικρὰ πολὺ τὰ γέλια.
Καὶ μοῦ τινάζαν ἄξαφνα τ᾿ ἀγνώστου φόβοι τὴν καρδιὰ
καὶ μοῦ κοβόταν ἡ ἀναπνιὰ μέσ᾿ σὲ φορέματα φαρδιά-
ἀπ᾿ τοῦ θριάμβου τὴν κορφὴ μακριὰ ῾βλεπα συντέλεια.

Δὲν ἦταν ἄξαφνη ἀστραψιά. Τοῦτο συνέβη ἀργά, σιγά. . .
Ὡραῖος δὲν ἤσουν, τίποτα δὲν εἶχες πάνω σου ἄξο!
Κοίταγες χάμου τὰ χαλίκια, ὡς μίλαγες σιγὰ κι᾿ ἀργά.
Τὴν τρίτη ἢ τέταρτη φορὰν ἄρχισε ὁ νοῦς μου νὰ ριγᾷ,
κι᾿ ὡς σήκωσες τὰ μάτια σου, δὲ βάσταα νὰ κοιτάξω.

Κι᾿ ἔνιωσα ὁρμὴ ἀσυγκράτητη στὰ πόδια σου νὰ κυλιστῶ.
Εἶδα νὰ σειέται μέσα μου ψυχὴ παρθένα ὡς τώρα.
Τὴν εὐτυχία τὴ γνώρισα στὸ δόσιμο χωρὶς μιστό,
τὴ λευτεριά-στὸ σκλάβωμα σὲ κάποιο ἰδανικὸ σωστὸ
καὶ τὴν ὑπέρτατ᾿ ἡδονὴ στὸν πόνον,-ἄξια γνώρα.

Καὶ στοὺς φτωχοὺς μοιράζοντας τὰ ὑπάρχοντά μου (ἀσημικά,
διαμαντικά, μεταξωτά, μπαξέδες καὶ παλάτια)
τὰ βήματά σου ἀκλούθησα, ποὺ κι᾿ ἂν τὰ σβηοῦσε ταχτικὰ
στὸν ἄμμ᾿ ὁ ἀγέρας τοῦ βραδιοῦ, σὰ φῶτα μένανε γλυκὰ
γιὰ πάντα σ᾿ ἄμμο καὶ ψυχῇ καὶ σ᾿ ἀκοὲς καὶ μάτια.

Πράματα νέα δὲν ἔλεγες κι᾿ οὔτε, μὲ λόγια νέα, παλιά.
Ἀπὸ πολλοὺς κι᾿ ἀπὸ καιροὺς ὅλα ἦταν εἰπωμένα.
Μά ῾χες τὴ δύναμη ν᾿ ἀκοῦς τῶν οὐρανῶν τὴ σιγαλιὰ
κι᾿ ὅλα γιὰ σένα (κι᾿ ἄψυχα κι᾿ ἄνθρωποι) διάφανα γιαλιὰ
καὶ διάφαν᾿ ἡ καρδιὰ τοῦ Θεοῦ γιὰ σένα - καὶ γιὰ μένα!

Κανεὶς (καὶ πλήθη καὶ σοφοὶ καὶ μαθητάδες καὶ γονιοί)
δὲν ξάνοιγε τὸ σπαραγμὸ στὰ θάματά σου πίσω.
Κι᾿ ἂν πρόσμενες τὸ λυτρωμό σου ἀπὸ τὴν ἄδικη θανή,
ἐγὼ μονάχα τό ῾νιωσα, ποὺ ἤμουνα λάσπη καὶ κοινή,
πόσο, Χριστέ ῾σουν ἄνθρωπος! Κι᾿ ἐγὼ θὰ σ᾿ ἀναστήσω!


1922, Τὸ Φῶς ποὺ Καίει

Ἡ Μάνα τοῦ Χριστοῦ - Κώστας Βάρναλης

Ἡ Μάνα τοῦ Χριστοῦ - Κώστας Βάρναλης

Πῶς οἱ δρόμοι εὐωδᾶνε μὲ βάγια στρωμένοι,
ἡλιοπάτητοι δρόμοι καὶ γύρω μπαξέδες!
Ἡ χαρὰ τῆς γιορτῆς ὅλο πιότερο ἀξαίνει
καὶ μακριάθε βογγάει καὶ μακριάθε ἀνεβαίνει.

Τὴ χαρά σου, Λαοθάλασσα, κῦμα τὸ κῦμα,
τῶν ἀλλῶνε τὰ μίση καιρὸ τήνε θρέφαν
κι᾿ ἂν ἡ μαύρη σου κάκητα δίψαε τὸ κρῖμα,
νὰ ποὺ βρῆκε τὸ θῦμα της, ἄκακο θῦμα!

Ἄ! πὼς εἶχα σὰ μάνα κι᾿ ἐγὼ λαχταρήσει
(ἦταν ὄνειρο κι᾿ ἔμεινεν, ἄχνα καὶ πάει)
σὰν καὶ τ᾿ ἄλλα σου ἀδέρφια νὰ σ᾿ εἶχα γεννήσει
κι᾿ ἀπὸ δόξες ἀλάργα κι᾿ ἀλάργα ἀπὸ μίση!

Ἕνα κόκκινο σπίτι σ᾿ αὐλὴ μὲ πηγάδι. . .
καὶ μία δράνα γιομάτη τσαμπιὰ κεχριμπάρι. . .
νοικοκύρης καλὸς νὰ γυρνᾷς κάθε βράδι,
τὸ χρυσό, σιγαλὸ καὶ γλυκὸ σὰν τὸ λάδι.

Κι᾿ ἅμ᾿ ἀνοίγῃς τὴν πόρτα μὲ πριόνια στὸ χέρι,
μὲ τὰ ροῦχα γεμάτα ψιλὸ ροκανίδι,
(ἄσπρα γένια, ἄσπρα χέρια) ἡ συμβία περιστέρι
ν᾿ ἀνασαίνῃ βαθιὰ τ᾿ ὅλο κέδρον ἀγέρι.

Κ᾿ ἀφοῦ λίγο σταθῇς καὶ τὸ σπίτι γεμίσῃ
τὸν καλό σου τὸν ἤσκιο, Πατέρα κι᾿ Ἀφέντη,
ἡ ἀκριβή σου νὰ βγάνῃ νερὸ νὰ σοῦ χύσῃ,
ὁ ἀνυπόμονος δεῖπνος μὲ γέλια ν᾿ ἀρχίσῃ.

Κι᾿ ὁ κατόχρονος θάνατος θἄφτανε μέλι
καὶ πολλὴ φύτρα θ᾿ ἄφηνες τέκνα κι᾿ ἀγγόνια
καθενοῦ καὶ κοπάδι, χωράφια κι᾿ ἀμπέλι,
τ᾿ ἀργαστήρι ἐκεινοῦ, ποὺ τὴν τέχνη σου θέλει.

Κατεβάζω στὰ μάτια τὴ μάβρην ὀμπόλια,
γιὰ νὰ πάψη κι᾿ ὁ νοῦς μὲ τὰ μάτια νὰ βλέπῃ. . .
Ξεφαντώνουν τ᾿ ἀηδόνια στὰ γύρω περβόλια,
λεϊμονιᾶς σὲ κυκλώνει λεφτὴ μοσκοβόλια.

Φεύγεις πάνου στὴν ἄνοιξη, γιέ μου, καλέ μου,
ἄνοιξή μου γλυκιά, γυρισμὸ ποὺ δὲν ἔχεις.
Ἡ ὀμορφιά σου βασίλεψε κίτρινη, γιέ μου,
δὲ μιλᾷς, δὲν κοιτᾷς, πῶς μαδιέμαι, γλυκέ μου!

Καθὼς κλαίει, σὰν τῆς παίρνουν τὸ τέκνο, ἡ δαμάλα,
ξεφωνίζω καὶ νόημα δὲν ἔχουν τὰ λόγια.
Στύλωσέ μου τὰ δυό σου τὰ μάτια μεγάλα.
Τρέχουν αἷμα τ᾿ ἀστήθια, ποὺ βύζαξες γάλα.

Πῶς ἀδύναμη στάθηκε, τόσο ἡ καρδιά σου
στὰ λαμπρὰ Γεροσύλυμα Καίσαρας νὰ μπῇς!
Ἂν τὰ πλήθη ἀλαλάζανε ξώφρενα (ἀλιά σου!)
δὲν ἤξεραν ἀκόμα οὔτε ποιὸ τ᾿ ὄνομά σου!

Κεῖ στὸ πλάγι δαγκάναν οἱ ὀχτροί σου τὰ χείλη. . .
Δολερὰ ξεσηκώσανε τ᾿ ἄγνωμα πλήθη
κι᾿ ὅσο ὁ γήλιος νὰ πέσῃ καὶ νἄρθῃ τὸ δείλι,
τὸ σταυρό σου καρφώσαν οἱ ὀχτροί σου κι᾿ οἱ φίλοι.

Μὰ γιατί νὰ σταθῇς νὰ σὲ πιάσουν! Κι᾿ ἀκόμα
σὰ ρωτήσανε: «Ποιὸς ὁ Χριστός;» τί ῾πες «Νά με!»
Ἄχ! δὲν ξέρει τί λέει τὸ πικρό μου τὸ στόμα!
Τριάντα χρόνια, παιδί μου, δὲ σ᾿ ἔμαθ᾿ ἀκόμα!


1922, Τὸ Φῶς ποὺ Καίει

Of the Last Verses in the Book - Edmund Waller

Of the Last Verses in the Book - Edmund Waller

The seas are quiet, when the winds give o’er,
So calm are we, when passions are no more:
For then we know how vain it was to boast
Of fleeting things, so certain to be lost.
Clouds of affection from our younger eyes
Conceal that emptiness, which age descries.

The soul’s dark cottage, batter’d and decay’d,
Lets in new light through chinks that time has made;
Stronger by weakness, wiser men become
As they draw near to their eternal home:
Leaving the old, both worlds at once they view,
That stand upon the threshold of the new.


1690

Ἐπίγραμμα XII.43 - Καλλίμαχος

Ἐπίγραμμα XII.43 - Καλλίμαχος

Ἐχθαίρω τὸ ποίημα τὸ κυκλικόν, οὐδὲ κελεύθῳ
χαίρω, τίς πολλοὺς ὧδε καὶ ὧδε φέρει·
μισέω καὶ περίφοιτον ἐρώμενον, οὐδ᾽ ἀπὸ κρήνης
πίνω· σικχαίνω πάντα τὰ δημόσια.
Λυσανίη, σὺ δὲ ναίχι καλὸς καλός· ἀλλὰ πρὶν εἰπεῖν
τοῦτο σαφῶς, ἠχώ φησί τις «ἄλλος ἔχει.»


3ος π.Χ. αἰώνας

Ἐπίγραμμα XII.118 - Καλλίμαχος

Ἐπίγραμμα XII.118 - Καλλίμαχος

Εἰ μὲν ἑκών, Ἀρχῖν᾽, ἐπεκώμασα, μυρία μέμφου,
εἰ δ᾽ ἄκων ἥκω, τὴν προπέτειαν ἔα.
Ἄκρητος καὶ ἔρως μ᾽ ἠνάγκασαν, ὧν ὁ μὲν αὐτῶν
εἷλκεν, ὁ δ᾽ οὐκ εἴα τὴν προπέτειαν ἐᾶν·
ἐλθὼν δ᾽ οὐκ ἐβόησα τίς ἢ τίνος, ἀλλ᾽ ἐφίλησα
τὴν φλιήν· εἰ τοῦτ᾽ ἔστ᾽ ἀδίκημ᾽, ἀδικέω.


3ος π.Χ. αἰώνας

Ἱερὰ Ὁδός - Ἄγγελος Σικελιανός

Ἱερὰ Ὁδός - Ἄγγελος Σικελιανός

Ἀπὸ τὴ νέα πληγὴ ποὺ μ᾿ ἄνοιξεν ἡ μοίρα
ἔμπαιν᾿ ὁ ἥλιος, θαρροῦσα, στὴν καρδιά μου
μὲ τόση ὁρμή, καθὼς βασίλευε, ὅπως
ἀπὸ ραγισματιὰν αἰφνίδια μπαίνει
τὸ κύμα σὲ καράβι π᾿ ὁλοένα
βουλιάζει.

Γιὰ ἐκεῖνο πιὰ τὸ δείλι,
σὰν ἄρρωστος, καιρό, ποὺ πρωτοβγαίνει
ν᾿ ἀρμέξει ζωὴ ἀπ᾿ τὸν ἔξω κόσμον, ἤμουν
περπατητὴς μοναχικὸς στὸ δρόμο
ποὺ ξεκινᾶ ἀπὸ τὴν Ἀθήνα κ᾿ ἔχει
σημάδι του ἱερὸ τὴν Ἐλευσίνα.
Τί ἦταν γιὰ μένα αὐτὸς ὁ δρόμος πάντα
σὰ δρόμος τῆς Ψυχῆς.

Φανερωμένος
μεγάλος ποταμός, κυλοῦσε ἐδῶθε
ἀργὰ συρμένα ἀπὸ τὰ βόδια ἁμάξια
γεμάτα ἀθεμωνιὲς ἢ ξύλα, κι ἄλλα
ἁμάξια, γοργὰ ποὺ προσπερνοῦσαν,
μὲ τοὺς ἀνθρώπους μέσα τους σὰν ἴσκιους.

Μὰ παραπέρα, σὰ νὰ χάθη ὁ κόσμος
κ᾿ ἔμειν᾿ ἡ φύση μόνη, ὥρα κι ὥρα
μίαν ἡσυχία βασίλεψε. K᾿ ἡ πέτρα
π᾿ ἀντίκρισα σὲ μία ἄκρη ριζωμένη,
θρονὶ μοῦ φάνη μοιραμένο μοῦ ἦταν
ἀπ᾿ τοὺς αἰῶνες. K᾿ ἔπλεξα τὰ χέρια,
σὰν κάθισα, στὰ γόνατα, ξεχνώντας
ἂν κίνησα τὴ μέρα αὐτὴ ἢ ἂν πῆρα
αἰῶνες πίσω αὐτὸ τὸν ἴδιο δρόμο.

Μὰ νά· στὴν ἡσυχία αὐτή, ἀπ᾿ τὸ γύρο
τὸν κοντινό, προβάλανε τρεῖς ἴσκιοι.
Ἕνας Ἀτσίγγανος ἀγνάντια ἐρχόταν,
καὶ πίσωθέ του ἀκλούθααν, μ᾿ ἁλυσίδες
συρμένες, δυὸ ἀργοβάδιστες ἀρκοῦδες.

Καὶ νά· ὡς σὲ λίγο ζύγωσαν μπροστά μου
καὶ μ᾿ εἶδε ὁ Γύφτος, πρὶν καλὰ προφτάσω
νὰ τὸν κοιτάξω, τράβηξε ἀπ᾿ τὸν ὦμο
τὸ ντέφι καί, χτυπώντας το μὲ τό ῾να
χέρι, μὲ τ᾿ ἄλλον ἔσυρε μὲ βία
τὶς ἁλυσίδες. K᾿ οἱ δυὸ ἀρκοῦδες τότε
στὰ δυό τους σκώθηκαν, βαριά.

Ἡ μία,
(ἤτανε ἡ μάνα, φανερά), ἡ μεγάλη,
μὲ πλεχτὲς χάντρες ὅλο στολισμένο
τὸ μέτωπο γαλάζιες, κι ἀπὸ πάνω
μίαν ἄσπρη ἀβασκαντήρα, ἀνασηκώθη
ξάφνου τρανή, σὰν προαιώνιο νά ῾ταν
ξόανο Μεγάλης Θεᾶς, τῆς αἰώνιας Μάνας,
αὐτῆς τῆς ἴδιας ποὺ ἱερὰ θλιμμένη,
μὲ τὸν καιρὸν ὡς πῆρε ἀνθρώπινη ὄψη,
γιὰ τὸν καημὸ τῆς κόρης της λεγόνταν
Δήμητρα ἐδῶ, γιὰ τὸν καημὸ τοῦ γιοῦ της
πιὸ πέρα ἦταν Ἀλκμήνη ἢ Παναγία.
Καὶ τὸ μικρὸ στὸ πλάγι της ἀρκούδι,
σὰ μεγάλο παιχνίδι, σὰν ἀνίδεο
μικρὸ παιδί, ἀνασκώθηκε κ᾿ ἐκεῖνο
ὑπάκοο, μὴ μαντεύοντας ἀκόμα
τοῦ πόνου του τὸ μάκρος, καὶ τὴν πίκρα
τῆς σκλαβιᾶς, ποὺ καθρέφτιζεν ἡ μάνα
στὰ δυὸ πυρά της ποὺ τὸ κοίτααν μάτια!

Ἀλλ᾿ ὡς ἀπὸ τὸν κάματον ἐκείνη
ὀκνοῦσε νὰ χορέψει, ὁ Γύφτος, μ᾿ ἕνα
῾πιδέξιο τράβηγμα τῆς ἁλυσίδας
στοῦ μικροῦ τὸ ρουθούνι, ματωμένο
ἀκόμα ἀπ᾿ τὸ χαλκὰ ποὺ λίγες μέρες
φαινόνταν πὼς τοῦ τρύπησεν, αἰφνίδια
τὴν ἔκαμε, μουγκρίζοντας μὲ πόνο,
νὰ ὀρθώνεται ψηλά, πρὸς τὸ παιδί της
γυρνώντας τὸ κεφάλι, καὶ νὰ ὀρχιέται
ζωηρά.

K᾿ ἐγώ, ὡς ἐκοίταζα, τραβοῦσα
ἔξω ἀπ᾿ τὸ χρόνο, μακριὰ ἀπ᾿ τὸ χρόνο,
ἐλεύτερος ἀπὸ μορφὲς κλεισμένες
στὸν καιρό, ἀπὸ ἀγάλματα κ᾿ εἰκόνες·
ἤμουν ἔξω, ἤμουν ἔξω ἀπὸ τὸ χρόνο.

Μὰ μπροστά μου, ὀρθωμένη ἀπὸ τὴ βία
τοῦ χαλκὰ καὶ τῆς ἄμοιρης στοργῆς της,
δὲν ἔβλεπα ἄλλο ἀπ᾿ τὴν τρανὴν ἀρκούδα
μὲ τὶς γαλάζιες χάντρες στὸ κεφάλι,
μαρτυρικὸ τεράστιο σύμβολο ὅλου
τοῦ κόσμου, τωρινοῦ καὶ περασμένου,
μαρτυρικὸ τεράστιο σύμβολο ὅλου
τοῦ πόνου τοῦ πανάρχαιου, ὁπ᾿ ἀκόμα
δὲν τοῦ πληρώθη ἀπ᾿ τοὺς θνητοὺς αἰῶνες
ὁ φόρος τῆς ψυχῆς.

Τί ἐτούτη ἀκόμα
ἦταν κ᾿ εἶναι στὸν ᾌδη.

Καὶ σκυμμένο
τὸ κεφάλι μου κράτησα ὁλοένα,
καθὼς στὸ ντέφι μέσα ἔριχνα, σκλάβος
κ᾿ ἐγὼ τοῦ κόσμου, μιὰ δραχμή.

Μὰ ὡς, τέλος,
ὁ Ἀτσίγγανος ξεμάκρυνε, τραβώντας
ξανὰ τὶς δυὸ ἀργοβάδιστες ἀρκοῦδες,
καὶ χάθηκε στὸ μούχρωμα, ἡ καρδιά μου
μὲ σήκωσε νὰ ξαναπάρω πάλι
τὸ δρόμον ὁποὺ τέλειωνε στὰ ῾ρείπια
τοῦ Ἱεροῦ τῆς Ψυχῆς, στὴν Ἐλευσίνα.
K᾿ ἡ καρδιά μου, ὡς ἐβάδιζα, βογγοῦσε:
«Θά ῾ρτει τάχα ποτέ, θὲ νά ῾ρτει ἡ ὥρα
ποὺ ἡ ψυχὴ τῆς ἀρκούδας καὶ τοῦ Γύφτου,
κ᾿ ἡ ψυχή μου, ποὺ Μυημένη τήνε κράζω,
θὰ γιορτάσουν μαζί;»

Κι ὡς προχωροῦσα,
καὶ βράδιαζε, ξανάνιωσα ἀπ᾿ τὴν ἴδια
πληγή, ποὺ ἡ μοίρα μ᾿ ἄνοιξε, τὸ σκότος
νὰ μπαίνει ὁρμητικὰ μὲς στὴν καρδιά μου,
καθὼς ἀπὸ ραγισματιὰν αἰφνίδια μπαίνει
τὸ κύμα σὲ καράβι ποὺ ὁλοένα
βουλιάζει. Κι ὅμως τέτοια ὡς νὰ διψοῦσε
πλημμύραν ἡ καρδιά μου, σᾶ βυθίστη
ὡς νὰ πνίγηκε ἀκέρια στὰ σκοτάδια,
σὰ βυθίστηκε ἀκέρια στὰ σκοτάδια,
ἕνα μούρμουρο ἁπλώθη ἀπάνωθέ μου,
ἕνα μούρμουρο,
κ᾿ ἔμοιαζ᾿ ἔλλε:

«Θὰ ῾ρτει.»


1935

身にしむや - 与謝 蕪村

身にしむや - 与謝 蕪村

身にしむや
亡妻の櫛を
閨に踏む

-

The piercing chill I feel - Yosa Buson
(μτφρ. Harold G. Henderson)

The piercing chill I feel:
my dead wife's comb, in our bedroom,
under my heel...


1760

Δεκατετράστιχο 87 - Κωστὴς Παλαμᾶς

Δεκατετράστιχο 87 - Κωστὴς Παλαμᾶς

Πῶς νὰ σὲ πῶ, ἡμερόφαντη ὀπτασία!
Περπατοῦσα, σταμάτησες μπροστά μου,
γύρω ἀθηναία ἡλιοφωτοχυσία,
ἡ γῆ ἐκκλησιὰ γιὰ τὴ χαρὰ ἑνὸς γάμου.
Σ’ ἔφερνε στῶν νεκρῶν τὴν κοινωνία
κρυφὴ ὁρμή, πρὸς τοὺς τάφους, καί —ὦ χαρά μου!—
σμίξαν, ἄμοιαστων ἤχων ἁρμονία,
τὸ βῆμά σου καὶ τὸ περπάτημά μου.
Στοῦ θλιβεροῦ περιβολιοῦ τὴ θύρα
χωρίσαμε, γραμμένοι ἀπὸ τὴ μοῖρα
σ’ ἄλλο ἐσὺ κι ἐγὼ σ’ ἄλλο ἀραξοβόλι.
Ζωὴ ἐσὺ καὶ ἡδονοστάλαχτη ὀμορφιά
στοῦ πεθαμένου πᾷς τὴ συντροφιά.
Ἴσκιος γυρνῶ στοῦ ζωντανοῦ τὴν πόλη.


Τὰ Δεκατετράστιχα, 1919

Δεκατετράστιχο 64 - Κωστὴς Παλαμᾶς

Δεκατετράστιχο 64 - Κωστὴς Παλαμᾶς

Ἀσάλευτη δὲν εἶναι καμιὰ ζωή.
Λογῆς ταξίδια μ’ ἔχουν τρικυμίσει,
μ’ εἶδαν τόποι, μοῦ ἀνοίξανε ναοί,
καὶ τέχνες μὲ περπάτησαν καὶ ἡ φύση.
Μὰ σὰν ἐσένα τίποτε —Θεοί!—
ταξίδι, στιγμῆς ὅραμα, ὦ μεθύσι!
Μιὰ γυναίκα τοῦ Αὐγούστου κάποιο πρωὶ
τὴ στάμνα της ποὺ γιόμιζε στὴ βρύση,
μιὰν ὁρασιὰ ἀργεμένη ἀπ’ τοὺς ἀρχαίους
καιροὺς ποὺ κατεβάζαν τοὺς ὡραίους
τοῦ ἀνθρώπου Ὀλύμπιους ἀδερφοποιτούς.
Σὰν ἀπὸ νυχτερίδες τοὺς δαρτούς
μου λογισμοὺς πῶς ξάφνου τοὺς χτυπάει
διαβάτρα ἀστραποθύμηση; Ποῦ πάει;


Τὰ Δεκατετράστιχα, 1919

Δεκατετράστιχο 15 - Κωστὴς Παλαμᾶς

Δεκατετράστιχο 15 - Κωστὴς Παλαμᾶς

Στὸ σπίτι μας δὲν ἔμπαινες, πετοῦσες
καημένη θεια-Βγενούλα, ἀμάχη, μπόρα,
σὰ νὰ μὴν εἶχες μὲ κανένα γνώρα,
δὲν ἔστεκες, δὲν ἄκουες, δὲν κοιτοῦσες.
Οἱ Παναγιὲς οἱ χαμηλοβλεποῦσες
τοῦ δρόμου σου κρατούσανε τὴ φόρα·
στὸ εἰκονοστάσι ἀγνάντια ῥασοφόρα
γονατισμένη καὶ παρακαλοῦσες:
«Οὐράνια Χάρη, βόηθα τ’ ὀρφανό,
καὶ στὸ κατατρεμένο σκέπη γίνε!»
Πάντα ἡ θωριά σου μὲς στὰ μάτια μου εἶναι,
κι ἐγώ, καὶ πάντα, τὸ κατατρεμένο.
Μὰ σκέπη ἀπὸ κανέναν οὐρανὸ
δὲν περίμενα, μήτε περιμένω.


Τὰ Δεκατετράστιχα, 1919

[Ἄφκιαστο κι ἀστόλιστο] - Κωστὴς Παλαμᾶς

[Ἄφκιαστο κι ἀστόλιστο] - Κωστὴς Παλαμᾶς

Ἄφκιαστο κι ἀστόλιστο
τοῦ Χάρου δὲ σὲ δίνω.
Στάσου μὲ τ᾿ ἀνθόνερο
τὴν ὄψη σου νὰ πλύνω.

Τὸ χρυσὸ τὸ χτένισμα
μὲ τὰ χρυσὰ τὰ χτένια,
πάρτε ἀπ᾿ τὴ μανούλα σας
μαλλάκια μεταξένια.

Μήπως καὶ τοῦ Χάροντα
καθὼς θὰ σὲ κυττάξει,
τοῦ φανεῖς ἀχάϊδευτο
καὶ σὲ παραπετάξει!


Ὁ Τάφος, 1898