Εἰς τὸν θάνατον τῆς Αἰμιλίας Ροδόσταμο - Διονύσιος Σολωμός

Εἰς τὸν θάνατον τῆς Αἰμιλίας Ροδόσταμο - Διονύσιος Σολωμός

1.

Καὶ εἴδανε τὸ ξόδι σου μὲ τὴν κεροδοσιά σου.

2.

Στὴ θύρα τὴν ὁλόχρυση τῆς Παντοδυναμίας,

πνεύματα μύρια παλαιά, πνεύματα μύρια νέα,

σ᾿ ἀκαρτεροῦν γιὰ νὰ σοῦ ποῦν πὼς ἄργησες νὰ φθάσῃς.

3.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .<Στ᾿ ὄνομα> τῆς ἡμέρας

π᾿ ὁ τρίτος ἄνθιζε σ᾿ ἐσὲ θεοτικὸς Ἀπρίλης

ἄχ, σ᾿ ἔσταινα βασίλισσα στῆς γῆς τὲς εὐτυχίες,

ἐνῷ ῾λες τὲς δοκίμαζα κοιτώντας τὴ θωριά σου,

στὴν πλάκα πέφτω καὶ θαρρῶ πὼς δὲ θὰ σοῦ βαρύνῃ,

παρθέν᾿, ἀπὸ τὰ χείλη μου κι ἀπὸ τὰ γόνατά μου.

1848