Δεκατετράστιχο 15 - Κωστὴς Παλαμᾶς

Δεκατετράστιχο 15 - Κωστὴς Παλαμᾶς

Στὸ σπίτι μας δὲν ἔμπαινες, πετοῦσες
καημένη θεια-Βγενούλα, ἀμάχη, μπόρα,
σὰ νὰ μὴν εἶχες μὲ κανένα γνώρα,
δὲν ἔστεκες, δὲν ἄκουες, δὲν κοιτοῦσες.
Οἱ Παναγιὲς οἱ χαμηλοβλεποῦσες
τοῦ δρόμου σου κρατούσανε τὴ φόρα·
στὸ εἰκονοστάσι ἀγνάντια ῥασοφόρα
γονατισμένη καὶ παρακαλοῦσες:
«Οὐράνια Χάρη, βόηθα τ’ ὀρφανό,
καὶ στὸ κατατρεμένο σκέπη γίνε!»
Πάντα ἡ θωριά σου μὲς στὰ μάτια μου εἶναι,
κι ἐγώ, καὶ πάντα, τὸ κατατρεμένο.
Μὰ σκέπη ἀπὸ κανέναν οὐρανὸ
δὲν περίμενα, μήτε περιμένω.


Τὰ Δεκατετράστιχα, 1919