Δεκατετράστιχο 64 - Κωστὴς Παλαμᾶς

Δεκατετράστιχο 64 - Κωστὴς Παλαμᾶς

Ἀσάλευτη δὲν εἶναι καμιὰ ζωή.
Λογῆς ταξίδια μ’ ἔχουν τρικυμίσει,
μ’ εἶδαν τόποι, μοῦ ἀνοίξανε ναοί,
καὶ τέχνες μὲ περπάτησαν καὶ ἡ φύση.
Μὰ σὰν ἐσένα τίποτε —Θεοί!—
ταξίδι, στιγμῆς ὅραμα, ὦ μεθύσι!
Μιὰ γυναίκα τοῦ Αὐγούστου κάποιο πρωὶ
τὴ στάμνα της ποὺ γιόμιζε στὴ βρύση,
μιὰν ὁρασιὰ ἀργεμένη ἀπ’ τοὺς ἀρχαίους
καιροὺς ποὺ κατεβάζαν τοὺς ὡραίους
τοῦ ἀνθρώπου Ὀλύμπιους ἀδερφοποιτούς.
Σὰν ἀπὸ νυχτερίδες τοὺς δαρτούς
μου λογισμοὺς πῶς ξάφνου τοὺς χτυπάει
διαβάτρα ἀστραποθύμηση; Ποῦ πάει;


Τὰ Δεκατετράστιχα, 1919