Δεκατετράστιχο 87 - Κωστὴς Παλαμᾶς

Δεκατετράστιχο 87 - Κωστὴς Παλαμᾶς

Πῶς νὰ σὲ πῶ, ἡμερόφαντη ὀπτασία!
Περπατοῦσα, σταμάτησες μπροστά μου,
γύρω ἀθηναία ἡλιοφωτοχυσία,
ἡ γῆ ἐκκλησιὰ γιὰ τὴ χαρὰ ἑνὸς γάμου.
Σ’ ἔφερνε στῶν νεκρῶν τὴν κοινωνία
κρυφὴ ὁρμή, πρὸς τοὺς τάφους, καί —ὦ χαρά μου!—
σμίξαν, ἄμοιαστων ἤχων ἁρμονία,
τὸ βῆμά σου καὶ τὸ περπάτημά μου.
Στοῦ θλιβεροῦ περιβολιοῦ τὴ θύρα
χωρίσαμε, γραμμένοι ἀπὸ τὴ μοῖρα
σ’ ἄλλο ἐσὺ κι ἐγὼ σ’ ἄλλο ἀραξοβόλι.
Ζωὴ ἐσὺ καὶ ἡδονοστάλαχτη ὀμορφιά
στοῦ πεθαμένου πᾷς τὴ συντροφιά.
Ἴσκιος γυρνῶ στοῦ ζωντανοῦ τὴν πόλη.


Τὰ Δεκατετράστιχα, 1919