Ὁ Ὁδηγητής - Κώστας Βάρναλης

Ὁ Ὁδηγητής - Κώστας Βάρναλης

Δὲν εἶμ’ ἐγὼ σπορὰ τῆς Τύχης,
ὁ πλαστουργὸς τῆς νιᾶς ζωῆς.
Ἐγώ ’μαὶ τέκνο τῆς Ἀνάγκης
κι ὥριμο τέκνο τῆς Ὀργῆς.

Δὲν κατεβαίνω ἀπὸ τὰ νέφη,
γιατὶ δὲ μ’ ἔστειλε κανεὶς
Πατέρας, τάχα παρηγόρια
γιὰ σένα, σκλάβε, ποὺ πονεῖς.

Οὐράνιες δύναμες, ἀγγέλοι,
κρίνα, πουλιὰ καὶ ψαλμουδιές—
τίποτα! Ἐμένα παραστέκουν
οἱ θυμωμένες σας καρδιές.

Ἐγὼ τοῦ καραβιοῦ γοργόνα
στ’ ὀρθόπλωρο καράβι μπρός.
Ἀπάνω μου σπᾶνε φουρτοῦνες
κι ἄγριος ἐνάντια μοῦ καιρός.

Μέσα στὸ νοῦ καὶ στὴν καρδιά μου
αἰώνων φουντώσανε ντροπὲς
καὶ τὴν παλάμη μου ἀρματώνουν
μὲ φλογισμένες ἀστραπές.

Ἕνας δὲν εἶμαι, μὰ χιλιάδες!
Ὄχι μονάχα οἱ ζωντανοί—
κι οἱ πεθαμένοι μ’ ἀκλουθᾶνε
σὲ μιὰν ἀράδα σκοτεινή.

Μὰ κι ὅσοι ἀγέννητοι, χιλιάδες
ἄπλαστοι ἀκόμα μὲ βλογοῦν
κι ὅλοι ἀκουμπᾶνε τὰ σπαθιά τους
ἀπάνω μου καὶ τὰ λυγοῦν.

Δὲ δίνω λέξες παρηγόρια,
δίνω μαχαίρι σ’ ὁλουνούς·
καθὼς τὸ μπήγω μὲς στὸ χῶμα
γίνεται φῶς, γίνεται νοῦς.

Ἄκου, πῶς παίρνουν οἱ ἀγέρες
χιλιάδων χρόνων τὴ φωνή!
Μέσα στὸ λόγο τὸ δικό μου
ὃλ’ ἡ ἀνθρωπότητα πονεῖ.

Ὦ! πῶς τὸν παίρνουν οἱ ἀγέρες
καὶ πῶς φωνάζουνε μετὰ
ἄβυσσοι μαῦροι, τάφοι μαῦροι,
ποτάμια γαίματα πηχτά!

Ὄθε περνᾶ, γκρεμίζει κάτου
σὰν τὸ βοριᾶ, σὰν τὸ νοτιᾶ
ὅλα τὰ φονικὰ ῥηγᾶτα
θεμελιωμένα στὴν ψευτιά.

Κι ἕνα στυλώνει κι ἀνασταίνει,
τό ’νὰ βασίλειο τῆς Δουλειᾶς,
(Εἰρήνη! Εἰρήνη!) τὸ βασίλειο
τῆς Πανανθρώπινης Φιλιάς.


1922, Τὸ Φῶς ποὺ Καίει