Συνάντημα - Τάκης Κ. Παπατσώνης

Συνάντημα - Τάκης Κ. Παπατσώνης

Σταλάζει ἡ πρωινὴ δροσιὰ ἀπὸ κάθε φύλλο
τοῦ Κήπου. Ἂν καὶ ὑγρασία εἶναι, ἐν τούτοις ἀσφαλῶς
πολλὴ ἡ Χαρά. Περιδιαβάζει ὁ Διαβάτης,
ἐνῷ ἀρχικῶς ἐβγῆκε γιὰ Δουλειά. Συντέμνει κάπως,
ὄχι σὲ χρόνο, μόνο ἀπὸ διάθεση,
τὸ χρέος του γιὰ δουλειά. Ἀλλὰ ὅμως κέρδος
κομίζει ἀπὸ τὴν πρώτη τρυφερότητα τῆς Ἡμέρας.
Εὐεργεσία τοῦ 'ρχεται, ὄθε δὲν ἐζητήθη.
Δρόσο Ψυχῆς, ὄθε δὲν ἀναμένετο. Πῶς ὅλες οἱ Ὧρες
οἱ ἀκολουθοῦσες τὴν Πρωίαν εὐλογοῦνται.
Πῶς ἄϋλον ἀποτύπωμα τοὺς μένει. Ἀκόμη ἡ Ἑσπέρα
ἔρχεται, μὲ χαμήλωμα τῶν φώτων καὶ μὲ ἀστέρια,
καὶ μένει, φῶς ἑωθινό. Διαρκεῖ μέχρι τοῦ ὕπνου.
Καὶ κατακλίνεται εὐτυχὴς ἐκεῖνος ὁ Διαβάτης,
τυλίγεται στὸ σύνηθες τῆς Ἡσυχίας σινδόνι
καὶ μόνος δὲν αἰσθάνεται: τυλίγεται ἡ ψυχή του
μὲ φῶς γαλήνης ὄχι ξένον, ὄχι ἀλλότριο
τῆς δρόσου αὐτῆς, ποὺ ἀντίκρισε, σὰν ἔβγηκε, τὸ πρωί.


1934, Ἐκλογὴ Α'