[Τὸ δέντρο ξεφυλλίζει] - Ἰωάννης Πολέμης

[Τὸ δέντρο ξεφυλλίζει] - Ἰωάννης Πολέμης

Τὸ δέντρο ξεφυλλίζει. Εἶχε ἀγκαλιάσει
τὴν ἄνοιξη μὲ διψασμένα κλώνια
καὶ στὸ βαθύ του κόρφο εἶχαν φωλιάσει
ζευγαρωτὰ πουλιὰ κι᾿ ἄγρυπν᾿ ἀηδόνια.

Μὲ τὴν κορφὴ ψηλά, σε ὁλόρθη στάση
χαιρέτησε στερνὰ τὰ χελιδόνια
ποὺ μίσεψαν· καὶ δίχως να δειλιάση
προσμένει τὰ θανάσιμα τα χιόνια.

Τὸ δέντρο ξεφυλλίζει. Ἔλα καὶ στάσου
στὸν ἴσκιο του· τά φύλλα ποὺ ἀνεμίζουν,
νὰ πέσουν ἁπαλὰ μέσ' στην ποδιά σου.

Καὶ φύλαξέ τα, ἂς εἶνε μαραμένα·
σὰν ὄνειρο πρωϊνό θὰ σοῦ θυμίζουν
μιὰν ἄνοιξη πού εὐώδιασε γιὰ σένα.


1923, Ἑσπερινός