Ποιά Θάλασσα - Νᾶνος Βαλαωρίτης

Ποιά Θάλασσα - Νᾶνος Βαλαωρίτης

Πές μου ποῦ πῆγε ὁ Αὔγουστος μὲ τὰ καμπαναριά του
Τὸ γέλιο σου ποὺ γέμιζε τὸ σπίτι μας βροχή
Τώρα μᾶς δίνει ὁ ἄνεμος γυμνὴ τὴν ἀγκαλιά του
Ὦ πρόσωπο ποὺ σκέπασε μὲ μάρμαρο τὴ γῆ

Πόσα σβησμένα βλέμματα κοιτᾶνε ὅταν κοιτάζεις
Πόσα δεμένα στόματα μιλᾶνε ὅταν μιλᾷς
Ἦταν τοῦ ἥλιου ἡ δύναμη τὸ ῥόδο ποὺ ὡριμάζει
Κλειστὰ παραθυρόφυλλα τὰ στήθια ποὺ ἀγαπᾷς

Εἶναι καρδιὲς ποὺ μάθαμε σὰν γράμματα ἀνοιγμένα
Εἶναι τραπέζια ὅπου κανεὶς δὲ θὰ καθίσει πιά
Μιὰ μουσικὴ πανάκριβη ποὺ γράψανε γιὰ σένα
Τόσες χιλιάδες δάχτυλα γιὰ τελευταῖα φορά

Ἐσᾶς ποὺ πῆρε ὁ θάνατος βαριὰ στὰ δάχτυλά του
Ἀπὸ τὰ μάτια σας ἡ αύγὴ πηγάζει σὰν νερό
Ἄστρα σὲ κάθε μέτωπο καὶ φῶς τ' ἀνάστημά του
Καμιὰ ζωὴ δὲ γράφεται χωρὶς τὸ δάκρυ αὐτό

Ἀκουμπισμένες δυὸ ἐποχὲς ἡ μιὰ κοντὰ στὴν ἄλλη
Ὦ πρόσωπο ποὺ φώτισε μιὰ μακρινὴ ἀστραπή
Ποιά θάλασσα ποιά θάλασσα θά 'ναι ἀρκετὰ μεγάλη
γιὰ νὰ χωρέσει τὸν καημὸ ποὺ μάζεψ' ἡ ψυχή;

Σὰ μυθικὸ τριαντάφυλλο μιὰ νύχτα ὁ κόσμος κλείνει
Εἶναι ἡ πόρτα ὅπου κανεὶς δὲ θὰ περάσει πιά
Εἶναι τοῦ δήμιου ἡ ταραχὴ τοῦ ἥρωα ἡ γαλήνη
Ὁ ποταμὸς ποὺ κύλησε σὰν ἔσπασε ἡ καρδιά


Ἡ Τιμωρία τῶν Μάγων, 1947