Μαγδαληνή - Ντῖνος Χριστιανόπουλος

Μαγδαληνή - Ντῖνος Χριστιανόπουλος

Τὸν ξεχώρισα μόλις τὸν εἶδα, ἤμουνα ταχτικὴ στὰ κηρύγματά του·
πούλησα κι ἕνα κτηματάκι τῆς θείας μου γιὰ νὰ τὸν ἀκολουθήσω.
Ὅμως ὅταν πιὰ ὅλα τὰ ξόδεψα, ἀποφάσισα νὰ πουλήσω καὶ τὸ κορμί μου,
στὴν ἀρχὴ στοὺς ἀνθρώπους τῶν καραβανιῶν, κατόπι στοὺς τελῶνες·
κοιμήθηκα μὲ σκληροτράχηλους Ῥωμαίους κι οἱ Φαρισαῖοι δὲ μοῦ εἶναι ἄγνωστοι.
Κι ὅμως μέσα σ’ αὐτὰ δὲν ξεχνοῦσα τὰ μάτια του.
Μῆνες γιὰ χάρη του ἔτρεχα ἀπ’ τὸ Ναὸ στὸ λιμάνι
κι ἀπὸ τὴν πόλη στὸ Ὅρος τῶν Ἐλαιῶν.

Κύριε μυροπώλη, κάντε μου, σᾶς παρακαλῶ, μιὰ μικρὴ ἔκπτωση.
Γιὰ ἕνα βάζο ἀλαβάστρου δὲ φτάνουν οἱ οἰκονομίες μου.
Κι ὅμως πρέπει νὰ ἀποχτήσω αὐτὸ τὸ μύρο μὲ τὰ σαράντα ἀρώματα.
Μ’ αὐτὸ τὸ μύρο θ’ ἀλείψω τὰ πόδια του,
μ’ αὐτὰ τὰ μαλλιὰ θὰ σφουγγίσω τὰ πόδια του,
μ’ αὐτὰ τὰ χείλη, τὰ πόδια του τὰ ἐξαίσια κι ἄχραντα θὰ φιλήσω.
Ξέρω, εἶναι πολὺ αὐτὸ τὸ μύρο γιὰ τὴ μετάνοια,
ὡστόσο γιὰ τὸν ἔρωτα εἶναι λίγο.
Κι ἂν μιὰ μέρα ἀσπαστῶ τὸ χριστιανισμό, θὰ εἶναι γιὰ τὴν ἀγάπη του·
κι ἂν μαρτυρήσω γι’ Αὐτόν, θά ’ναὶ ἡ ἀγάπη του ποὺ θὰ μ’ ἐμπνέει.
Γιατί, κύριε, ὁ ἔρωτας μοῦ ἀνάβει τὴν πίστη κι ἡ ἀγάπη τὴ μετάνοια
κι ἴσως μείνει αἰώνια τ’ ὄνομά μου σὰ σύμβολο
ἐκείνων ποὺ σώθηκαν καὶ λυτρώθηκαν ὅτι ἠγάπησαν πολύ.


1950, Ἡ ἐποχὴ τῶν ἰσχνῶν ἀγελάδων