Ὁ ὕπνος πόσο ἀνάλαφρος ἐδῶ, τὸ καλοκαίρι,
πόσο θὲ νά 'ναι ὁλόγλυκες κι οἱ νύχτες τοῦ χειμώνα,
ὅταν τὸ σκέπει τὸ νησὶ κάποιου θεοῦ τὸ χέρι,
κι ἀπ’ τὰ βουνὰ ξεχύνεται, κι ἀπὸ τὸν ἐλαιώνα,
σὰν ὄνειρο παρηγοριᾶς, τὸ «Ἐγὼ καθεύδω μόνα»,
τὸ Σαπφικὸ παράπονο ποὺ ζεῖ μέσα στ’ ἀγέρι!...
1932, Τὰ δῶρα τῆς ἀγάπης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου