Τὸ μυστικὸ δὲ σοῦ ἔνιωσε - Κωνσταντῖνος Χατζόπουλος

Τὸ μυστικὸ δὲ σοῦ ἔνιωσε - Κωνσταντῖνος Χατζόπουλος

Τὸ μυστικὸ δὲ σοῦ ἔνιωσε κανείς, ψυχή φτωχή·
τὸ φάντασμά σου ὅλοι εἴδανε μονάχα, εἶδαν δυὸ χέρια
λευκά, χλομὰ ν᾽ ἁπλώνωνται θαρρεῖς σὲ προσευχὴ
πρὸς κάποια ἀπάνω ἀθώρητα χαμένα ἀδέρφια ἀστέρια.

Ὅλοι τὸ διάβα σου εἶδανε νὰ φεύγει σιγανὸ
καὶ νὰ περνᾷ μὲ φόβο λὲς κάπου νὰ μὴν ἀγγίση,
σὰν πλανημένο σύννεφο στὸ βραδινὸ οὐρανὸ
ποὺ ἀργολγιστρᾶ τρεμάμενο μή, πρὶν ἀράξῃ, σβήσῃ.

Κι ὅλοι τὰ μάτια σου εἴδανε θλιμένα καὶ θολά,
γλαρὰ ἄνθη ποὺ μαράθηκαν σ' ἕνα στεγνὸ ἀνθογυάλι,
ν᾿ ἀνοίγουν σὰ ν᾿ ἀντίκρυζαν χαμένα καὶ δειλὰ
πρὸς κάποιο πέρα μακρινὸ κι ἀπόνειρο ἀκρογιάλι.


1920, Ἁπλοὶ Τρόποι