Ἑστιάδες - Ἰωάννης Γρυπάρης

Ἑστιάδες - Ἰωάννης Γρυπάρης

Βαθι’ ἄκραχτα μεσάνυχτα, τρισκότεινοι οὐρανοὶ
πάν’ ἀπ’ τὴν Πολιτεία τὴν κοιμισμένη·
κι ἄξαφνα σέρνει τοῦ Κακοῦ τὸ Πνεῦμα μιὰ φωνή,
τρόμου φωνὴ — κι ὅλοι πετιοῦνται ἀλλαλιασμένοι.

«Ἔσβυσε ἡ ἄσβυστη φωτιά!» κι ὅλοι δρομοῦν φορὰ
τυφλοὶ μέσα στὴ νύχτα νὰ προφτάσουν,
ὄχι μ’ ἐλπίδα πῶς μπορεῖ νἆν’ ψεύτρα ἡ συμφορὰ
παρὰ νὰ δοῦν τὰ μάτια τους καὶ τὴ χορτάσουν.

Θαρρεῖς νεκροὶ κι ἀπάρῃασαν τὰ μνήματ’ ἀραχνὰ
σύγκαιρα ὀρθοὶ γιὰ τὴ στερνὴ τὴν κρίση,
κι ἐνῷ οἱ ἀνέγνωμοι σπαρνοῦν μὲς σὲ κακὸ βραχνᾶ
μὴν τύχῃ τρέμουνε κανεὶς καὶ τοὺς ξυπνήσῃ.

Μ’ ἕνα πνιχτὸ μονόχνωτο ἀναφυλλητὸ σκυφτοὶ
πρὸς τῆς Ἑστίας τὸ Ναὸ τραβοῦνε
καὶ μπρὸς στὴν Πύλη διάπλατα τὴ χάλκινη ἀνοιχτὴ
ἕνα τὰ μύρια γίνουνται μάτια νὰ ἰδοῦνε.

Καὶ βλέπουν: μὲ τῆς γνώριμης ἀρχαίας των ἀρετῆς
τὸ σχῆμα τ’ ἀνωφέλευτο ντυμένες
στὸν προδομένο τὸ Βωμὸν ἐμπρὸς γονυπετεῖς
τὶς Ἑστιάδες τὶς σεμνές, μὰ κολασμένες.

Τὸ κρῖμα τους ἐστάθηκε μιὰ ἄβουλη ἀναμελιὰ
κι ἀραθυμιὰ — σὰν τῆς δικῆς μας νιότης!
μὰ ἡ Ἅγια ἡ Φωτιά, μιὰ πὄσβυσε, δὲν τὴν ἀνάβει πλιὰ
ἀνθρώπινο προσάναμμα ἢ πυροδότης.

Κι ὅσο κι ἂν μὲ τὶς φούχτες των σκορπίζουν στὰ μαλλιὰ
μὲ συντριβὴ καὶ μὲ ταπεινοσύνη,
τοῦ κάκου! στὴ χλιὰ χόβολη καὶ μὲς στὴ στάχτη πλιὰ
σπίθας ἰδέα οὐδ’ ἔλπιση δὲν ἔχει μείνῃ.

Κι εἶναι γραμμένη τοῦ χαμοῦ ἡ Πολιτεία· ἐχτὸς
ἂν πρὶ ὁ καινούργιος ὁ ἥλιος ἀνατείλῃ
κάμῃ τὸ θᾶμα του ὁ οὐρανὸς καὶ στ’ ἄωρα τῆς νυχτὸς
μακρόθυμος τὸν κεραυνό του κάτω στείλῃ.

Κι ἂν εἶν καὶ πέσῃ ἀπάνω τους, ἂς πέσῃ! ὅπως ζητᾷ
τὸ δίκιο κι οἱ Παρθένες τὸ ζητοῦνε,
ποῦ ἰδού τις, μὲ τὰ χέρια τους στὰ οὐράνια σηκωτὰ
καὶ τὴν ψυχὴ στὰ μάτια τους τὸν προσκαλοῦνε.

.................................................

Τάχα τὸ θᾶμα κ’ ἔγινε; — πές μου το νὰ στὸ πῶ,
γνώμη ἄβουλη, γνώμη ἄδικη μιᾶς νιότης
σὰν τὴ δικιά μας, πὄσβυσεν ἔτσι χωρὶς σκοπὸ
κι ἀκόμα ζῇ καὶ ζένεται — μὲ τὸ σκοπό της!


1919, Σκαραβαῖοι καὶ Τερρακότες

Δικό μου φῶς - Ἰωάννης Γρυπάρης

Δικό μου φῶς - Ἰωάννης Γρυπάρης

Μεσουρανὶς ἡ ὁλόφεγγη ἡ Σελήνη
λαμποκοπᾷ κι ἀστράφτει πέρα ὡς πέρα
τὸ φῶς τῆς μὲς στὸν ἔρημον αἰθέρα
τῆς νύχτας ὅλα τἆλλα φῶτα σβύνει.
Μὰ ἐκεῖ βαθιὰ ποὺ ροδοφέγγει ἡ μέρα
ὅταν μικρὴ ζωὴ στὴ νύχτα μείνῃ,
ἕν᾿ ἄστρο λίγο μὰ δικό του χύνει
φῶς τρέμιο ἀπὸ τὴν ἄγνωστή του σφαῖρα.
Kι εἶπα: τέτοιο καλὸ μακριὰ ῾πό μένα,
ἀφοῦ κοντὰ σὲ μεγαλεῖα ξένα
ὅ,τι σιμώνει τὸ δικό του χάνει,
Καλύτερα μακριὰ καὶ μοναχός μου!
σὲ μιὰ ἄγνωστη κρυφὴ γωνιὰ τοῦ κόσμου
λίγο μὰ καὶ δικό μου φῶς μὲ φτάνει.


1919, Σκαραβαῖοι καὶ Τερρακότες

Κάποιο τάμα… - Ἰωάννης Γρυπάρης

Κάποιο τάμα… - Ἰωάννης Γρυπάρης

Γιὰ νὰ ξοφλήσω κάποιο τάμα
ξεκίνησα προσκυνητής.
Ξυπόλητη μαζί μου ἀντάμα
βουλήθηκες νὰ περπατῇς,
μὰ ἀπόκαμες μεσοστρατίς.

Κι ἐγὼ στὰ χέρια μου σὲ πῆρα
καὶ δρόμο παίρνω καὶ περνῶ.
Βλέπω ἀντικρὺ τὴν ἅγια θύρα
καὶ τὸ ξωκλήσι στὸ βουνό...
Νὰ σὲ κοιτάξω δὲ γυρνῶ.

Σταλικοπόδιασα τοῦ δρόμου
σφαλᾷ τὸ μάτι μου θαμπό,
δίπλα μὲ σένα, στὸ πλευρό μου
στὰ σκαλοπάτια σ᾿ ἀκουμπῶ
τῆς ἐκκλησιᾶς, ποὺ δὲ θὰ μπῶ.


1919, Σκαραβαῖοι καὶ Τερρακότες

Οἱ Πρῶτοι Στίχοι - Κωστὴς Παλαμᾶς

Οἱ Πρῶτοι Στίχοι - Κωστῆς Παλαμᾶς

Στὸν ὀλογάλανο οὐρανὸ βγαίνει τὸ πρῶτο ἀστέρι,
τὸ πρῶτο ῥόδο ἀχνογελᾷ στὸ σμαραγδένιο κῆπο,
κι ἡ κόρη ἡ ἀδασκάλευτη τρέμει σάν περιστέρι
στοῦ ἔρωτος τὸν πρῶτο χτύπο.

Καὶ στ’ ἄγραφο τὸ λεύκωμα, τ’ ἁγνό, χιονάτο ἀκόμα
γλυκοχαράζουνε δειλὰ δυὸ στίχοι, ἐκεῖνοι πρῶτοι.
Ἀλλὰ δὲν ἔχουν τ’ ἀστεριοῦ τὴ λάμψι, καὶ τὸ χρῶμα
τοῦ ῥόδου, καὶ τοῦ ἔρωτος παντοτεινὴ τὴ νιότη.

Ἂς μὴν τὴν ἔχουν. Μυστικὴ σκορπίζεται εὐωδιά,
σὰν ἄστρα, ρόδα κ’ ἔρωτες τὸ λεύκωμα ἐμορφαίνουν,
γεννιῶνται ἀπ’ τὴν ὀλόβαφη τοῦ ποιητοῦ καρδιά,
καὶ πάλιν στὴν καρδιὰ πηγαίνουν.


1890, Ἐτήσιον Ἡμερολόγιον τοῦ Ἔτους

On Hearing the Dies Iræ Sung in the Sistine Chapel - Oscar Wilde

On Hearing the Dies Iræ Sung in the Sistine Chapel - Oscar Wilde

Nay, Lord, not thus! White lilies in the spring,
sad olive-groves, or silver-breasted dove,
teach me more clearly of Thy life and love
than terrors of red flame and thundering.
The empurpled vines dear memories of Thee bring:
a bird at evening flying to its nest,
tells me of One who had no place of rest:
I think it is of Thee the sparrows sing.
Come rather on some autumn afternoon,
when red and brown are burnished on the leaves,
and the fields echo to the gleaner's song.
Come when the splendid fulness of the moon
looks down upon the rows of golden sheaves,
and reap Thy harvest: we have waited long.


1881, Poems

Sonnet 43 - William Shakespeare

Sonnet 43 - William Shakespeare

When most I wink, then do mine eyes best see,
for all the day they view things unrespected;
but when I sleep, in dreams they look on thee,
and, darkly bright, are bright in dark directed.
Then thou, whose shadow shadows doth make bright,
how would thy shadow’s form form happy show
to the clear day with thy much clearer light,
when to unseeing eyes thy shade shines so?
How would, I say, mine eyes be blessed made
by looking on thee in the living day,
when in dead night thy fair imperfect shade
through heavy sleep on sightless eyes doth stay!
All days are nights to see till I see thee,
and nights bright days when dreams do show thee me.


1609, Shakespeare's Sonnets

[When I have fears] - John Keats

[When I have fears] - John Keats

When I have fears that I may cease to be
before my pen has glean'd my teeming brain,
before high-piled books, in charact'ry,
hold like rich garners the full-ripen'd grain;
when I behold, upon the night's starr'd face,
huge cloudy symbols of a high romance,
and think that I may never live to trace
their shadows, with the magic hand of chance;
and when I feel, fair creature of an hour!
that I shall never look upon thee more,
never have relish in the faery power
of unreflecting love!—then on the shore
of the wide world I stand alone, and think,
till Love and Fame to nothingness do sink.


1848 (1818), Life, Letters, and Literary Remains, of John Keats

A Zacinto - Ugo Foscolo

A Zacinto - Ugo Foscolo

Né più mai toccherò le sacre sponde
ove il mio corpo fanciulletto giacque,
Zacinto mia, che te specchi nell'onde
del greco mar da cui vergine nacque
Venere, e fea quelle isole feconde
col suo primo sorriso, onde non tacque
le tue limpide nubi e le tue fronde
l'inclito verso di colui che l'acque
cantò fatali, ed il diverso esiglio
per cui bello di fama e di sventura
baciò la sua petrosa Itaca Ulisse.
Tu non altro che il canto avrai del figlio,
o materna mia terra; a noi prescrisse
il fato illacrimata sepoltura.

1803

Sonnet 23 - William Shakespeare

Sonnet 23 - William Shakespeare

As an unperfect actor on the stage

who with his fear is put beside his part,

or some fierce thing replete with too much rage,

whose strength’s abundance weakens his own heart;

so I for fear of trust forget to say

the perfect ceremony of love’s rite,

and in mine own love’s strength seem to decay,

o’ercharged with burden of mine own love’s might.

O, let my books be then the eloquence

and dumb presagers of my speaking breast,

who plead for love and look for recompense

more than that tongue that more hath more expressed.

O, learn to read what silent love hath writ.

To hear with eyes belongs to love’s fine wit.

1609, Shakespeare's Sonnets

Ἀντιγόνη - Ἰωάννης Πολέμης

Ἀντιγόνη - Ἰωάννης Πολέμης

Τυφλὸς Οἰδίπους ὁ καθείς μας παίρνει

τὸ μονοπάτι πού, τυφλή κι αὐτή,

τοῦ χάραξεν ἡ Μοῖρα. Ποῦ τὸν φέρνει

τὸ μονοπάτι ποὺ τυφλὰ πατεῖ;

Τυφλὸς Οἰδίπους στὸ ῥαβδὶ σκυφτὸς

βαδίζει καὶ βαδίζει, καὶ ζυγώνει,

ποῦ; Δὲ θωρεῖ. Καλότυχος αὐτὸς

ποὺ τὸν κρατεῖ ἀπ᾽ τὸ χέρι μιὰ Ἀντιγόνη.

1917, Σπασμένα μάρμαρα