Οἱ Πρῶτοι Στίχοι - Κωστὴς Παλαμᾶς

Οἱ Πρῶτοι Στίχοι - Κωστῆς Παλαμᾶς

Στὸν ὀλογάλανο οὐρανὸ βγαίνει τὸ πρῶτο ἀστέρι,
τὸ πρῶτο ῥόδο ἀχνογελᾷ στὸ σμαραγδένιο κῆπο,
κι ἡ κόρη ἡ ἀδασκάλευτη τρέμει σάν περιστέρι
στοῦ ἔρωτος τὸν πρῶτο χτύπο.

Καὶ στ’ ἄγραφο τὸ λεύκωμα, τ’ ἁγνό, χιονάτο ἀκόμα
γλυκοχαράζουνε δειλὰ δυὸ στίχοι, ἐκεῖνοι πρῶτοι.
Ἀλλὰ δὲν ἔχουν τ’ ἀστεριοῦ τὴ λάμψι, καὶ τὸ χρῶμα
τοῦ ῥόδου, καὶ τοῦ ἔρωτος παντοτεινὴ τὴ νιότη.

Ἂς μὴν τὴν ἔχουν. Μυστικὴ σκορπίζεται εὐωδιά,
σὰν ἄστρα, ρόδα κ’ ἔρωτες τὸ λεύκωμα ἐμορφαίνουν,
γεννιῶνται ἀπ’ τὴν ὀλόβαφη τοῦ ποιητοῦ καρδιά,
καὶ πάλιν στὴν καρδιὰ πηγαίνουν.


1890, Ἐτήσιον Ἡμερολόγιον τοῦ Ἔτους