Ἡ γιαγιά μου ἡ Ὀρντού - Κωστὴς Μοσκώφ
στὸν Χρῆστο Τσολερίδη
Καὶ ἡ Δυσδαιμόνα, ἡ ὡραία Ναυσικᾶ, τῆς ἔδωσες χρυσάνθεμα - εἶπες μοιάζουν τὰ μάτια σου- καὶ θυμόσουν τὴν Ἄλλη, τῆς Εὐπατορίγιας, τῶν Κοτυώρων- Ὀρντοῦς καὶ Καλαμαριάς...
Τὴν ὥρα ποὺ φεύγουν τὰ Μπολσεβὶκ καὶ μπαίνουν οἱ Τσέτες σφάζοντας ὅσους δὲν προφταίναν τὰ καΐκια, στὸ λιμάνι, καὶ ἔπεσε στὴν θάλασσα κρατῶντας κατάστηθα τὸ βόλι... Καὶ τὸ νερὸ γιὰ χρόνους πολλοὺς κόκκινο...
Καὶ Ἐκείνη ἔγινε δελφίνι τῆς Μαύρης Θάλασσας, Ἁγία Πέστροφα τοῦ Τσιάμπαση, Παναγία Σκούνα τοῦ Σοχοὺμ καὶ τῆς Σουμελᾶ, Γοργόνα κατάπλωρη στὸ Μεγάλο Καράβι...
1987, Ποιήματα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου