Τὰ πρότυπα - Γιάννης Ῥίτσος

Τὰ πρότυπα - Γιάννης Ῥίτσος

...Ποτέ νὰ μὴν ξεχάσουμε – εἶπε – τὰ καλὰ διδάγματα ἐκεῖνα
τῆς τέχνης τῶν Ἑλλήνων. Πάντοτε τὸ οὐράνιο δίπλα-δίπλα
μὲ τὸ καθημερνό. Δίπλα στὸν ἄνθρωπο τὸ ζῶο καὶ τὸ πρᾶγμα:
ἕνα βραχιόλι στὸ βραχίονα τῆς γυμνῆς θεᾶς, ἕνα ἄνθος
πεσμένο στὸ δάπεδο... Θυμηθῆτε τὶς ὡραῖες παραστάσεις
στὰ πήλινά μας ἀγγεῖα: οἱ θεοί μὲ τὰ πουλιά καὶ μὲ τὰ ζῶα –
μαζὶ κ' ἡ λύρα, ἕνα σφυρί, ἕνα μῆλο, τὸ κιβώτιο, ἡ τανάλια!
Ἄ, καὶ τὸ ποίημα ἐκεῖνο που ὁ θεός ὅταν τελειώνῃ τὴ δουλειά του
βγάζει τὰ φυσερά του ἀπ' τὴ φωτιά, μαζεύει ἕνα-ἕνα τὰ ἐργαλεῖα
μὲς στ' ἀργυρό σεντούκι του, μετὰ μ' ἕνα σφουγγάρι σκουπίζει
τὸ πρόσωπο, τὰ χέρια, τὸ νευρώδη του λαιμό, τὸ δασὺ στῆθος∙
ἔτσι καθάριος, ταχτικός, βγαίνει τὸ βράδυ στηριγμένος
στοὺς ὤμους τῶν ὁλόχρυσων ἐφήβων – ἔργα τῶν χεριῶν του
ποὔχουν καὶ δύναμη καὶ σκέψη καὶ φωνή – βγαίνει στὸ δρόμο
πιὸ μεγαλόπρεπος ἀπ' ὅλους ὁ χωλὸς θεός, ὁ θεός ἐργάτης!


1972, Πέτρες. Επαναλήψεις. Κιγκλίδωμα