Κι ἔπινα μέσ’ ἀπὸ τὰ χείλια σου… - Ναπολέων Λαπαθιώτης

Κι ἔπινα μέσ’ ἀπὸ τὰ χείλια σου… - Ναπολέων Λαπαθιώτης

Ἰδοὺ εἶ καλός, ὁ ἀδελφιδός μου, καί γε ὡραῖος·
πρὸς κλίνῃ ἡμῶν σύσκιος, δοκοὶ οἴκωμ ἡμῶν κέδροι,
φατνώματα ἡμῶν κυπάρισσοι.
ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ Α 16-17

Κι οἱ μπερντέδες ἦταν κόκκινοι
κι ἦταν ἄσπρο τὸ κρεβάτι,
κι ὅλο θόλωνε, ὅλο μέλωνε
τὸ γλυκό σου μάτι,

καὶ τὰ χέρια σου πλεκόντουσαν
στὸ κορμί μου γύρω-γύρω
κι ἔπινα μέσ' ἀπὸ τὰ χείλια σου,
γλυκιὰν ἄχνα σὰν τὸ μύρο,

καὶ σταλάζανε ἀπ' τὰ χείλια σου
γλυκὰ λόγια σὰν τὰ μύρα,
κι ἦταν ἄσπρο τὸ κρεβάτι μας
κι οἱ μπερντέδες σὰν πορφύρα...

Ἔτσι, ἀγάπη μου, σὲ χόρτασα
κι ἔτσι, τὴ γλυκάδα σου ἤπια
μέσα στ' ἄνομα ἀγκαλιάσματα
στ' ἄνομα τὰ καρδιοχτύπια

κι ἀπ' τὸ μέλι ποθοπλάνταζε
τὸ κορμί σου καὶ τὸ μάτι
κι οἱ μπερντέδες ἦταν κόκκινοι
κι ἦταν ἄσπρο τὸ κρεβάτι...


1910, Ἀνεμώνη