Σονέττο 1 - Κωστὴς Παλαμᾶς
Ὅπου βογκάει τὸ πολυκάραβο λιμάνι
ἀπ' ἄγριο κῦμ' ἁπλώνεται δαρμένη' ἡ χώρα,
καὶ δὲ θυμᾶται μήτε σὰν ὄνειρου πλάνη
τὰ πρωτινὰ μετάξια της τὰ πλουτοφόρα.
Πολύκαρπα τ' ἀμπέλια τὴν πλουτίζουν τώρα,
τὸ κάστρο της φορεῖ, παλαιικὸ στεφάνι,
φίψα τοῦ ξένου, Φράγκου, Τούρκου, ἀπὸ τὴν ὥρα
ποὺ τὸ διπλοθεμέλιωσαν οἱ Βενετσᾶνοι.
Ἕνα βουνὸ ἀποπάνω της ἀγρυπνοστέκει,
κι ὁ Παρνασσὸς λευκοχαράζει στὸν ἀέρα
βαθιά, κι ὁ ῥουμελιώτης ὁ Ζυγὸς παρέκει·
αὐτοῦ πρωτάνοιξα τὰ μάτια μου στὴ μέρα,
κι ἡ μνήμη μου σὰν ὄνειρο τοῦ ὀνείρου πλέκει
γλυκιὰ μισοσβησμέν' εἰκόνα, μιὰ μητέρα.
1895, Πατρίδες
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου