Ἡ Αὐγούλα - Λάμπρος Πορφύρας

Ἡ Αὐγούλα - Λάμπρος Πορφύρας

Γιὰ πὲ στὸ χαμολούλουδο, ποὺ στὴ δροσούλα ἀνοίγει
τ’ ἄσπρα του τ’ ἄνθια, κ’ ευωδιὲς μὲ τὸν ἀγέρα σμίγει,
πές του, νὰ κλείσῃ τ’ ἄνθια του νὰ γείρῃ ἀγάλι-ἀγάλι
μὲ χίλια κρύφια ὀνείρατα νὰ κοιμηθῇ καὶ πάλι.

Πὲ στ’ ἀστεράκι ποὔμεινε χλωμὸ νὰ μᾶς φωτίσῃ,
καὶ τρέμει τρέμει νὰ σβυστῇ ποτέ του νὰ μὴ σβύσῃ·
καὶ πὲ στὰ χρυσοσύννεφα, ποὺ κρέμονται ἐκεῖ πέρα
νὰ μὴ σκορπίσουν ἄξαφνα καὶ μᾶς προφτάσῃ ἡ μέρα.

Ἄχ! μὴ μοῦ λές, καὶ ἡ μικρὴ ψυχούλα σου δὲν ξέρει,
μιὰ μέρα μὲ τὸν ἥλιο της σὰν τί μπορεῖ νὰ φέρη.
Κάλλιο ἡ ζωή μας ἄφταστη κι’ ἀνέγγιχτη ἀπ’ τὰ χρόνια
ἔτσι σ’ αὐτὸ τὸ λίγο φῶς, αὐγὴ νὰ μείνῃ αἰώνια.


1920, Σκιές