Διπλὸς Πόνος - Ἰωάννης Πολέμης

Διπλὸς Πόνος - Ἰωάννης Πολέμης

Χρυσῆ ἀράχνη μυστικὰ τὸν ἔρωτά μου ὑφαίνει
κ' εἶν' ἡ ἀγάπη μου κρυφὴ κ' ἐντροπαλὰ κρυμμένη.
Κ' ἡ πειὸ λεπτὴ ἀναπνοὴ ὅπου στὸν κόσμο ἐστάθη
ἄν τὴν φυσήσῃ μιὰ στιγμὴ ἐσχίστηκε κ' ἐχάθη.

Μόνον ἐκείνη π' ἀγαπῶ στὸ πλάϊ μου διαβαίνει
καὶ σἄν νὰ βλέπῃ κάτι τι μὰ δὲν καταλαβαίνει,
γιατὶ ποτὲ δὲν ἔμαθε κι' οὔτε ποτὲ θὰ μάθῃ
πῶς κρύβω τὴν εἰκόνα της μέσ' στῆς καρδιᾶς τὰ βάθη.

Κι' ὅταν σιμά μου ἔρχεται καὶ χίλια λόγια ἀρχίζει,
τὴν ὥρα ποὺ ἡ ἀγάπη μου μπροστά της ξεχειλίζει
καὶ θέλει μ' ἕνα δάκρυο στὰ μάτια νὰ φανῇ,

φεύγω, προτοῦ τὸ δάκρυ μου στὰ βλέφαρά μου φθάσῃ,
γιατὶ ἐκείνη ἅμα τὸ δῇ μπορεῖ καὶ νὰ γελάσῃ,
κ' ἔτσι διπλὸς ὁ πόνος μου, διπλὸς θὲ νὰ γενῇ.


1888, Χειμωνανθοί