Ἂν βγῶ περίπατο μὲ τὶς νεκρές μου φίλες - Ῥίτα Μπούμπη Παπᾶ

Ἂν βγῶ περίπατο μὲ τὶς νεκρές μου φίλες - Ῥίτα Μπούμπη Παπᾶ

Ἂν βγῶ περίπατο μὲ τὶς νεκρές μου φίλες,
θὰ πλημμυρίσει ἡ πόλη μὲ βουβὰ κορίτσια
ὁ ἀέρας μὲ στιφὴ εὐωδία θανάτου
τὰ φρούρια θὰ σηκώσουν ἄσπρες σημαῖες
τὰ ὀχήματα θὰ σταματήσουν ―
ἂν βγῶ περίπατο μὲ τὶς νεκρές μου φίλες.

Ἂν βγῶ περίπατο μὲ τὶς νεκρές μου φίλες,
θὰ δεῖτε χίλια κορίτσια μὲ τρυπημένα στήθη
ἀκάλυπτα, νὰ σᾶς φωνάζουν:
«γιατί μᾶς στείλατε ἔτσι νωρὶς νὰ κοιμηθοῦμε
σὲ τόσο χιόνι, ἀχτένιστες, κλαμένες;»―
ἂν βγῶ περίπατο μὲ τὶς νεκρές μου φίλες.

Ἂν βγῶ περίπατο μὲ τὶς νεκρές μου φίλες,
θὰ δοῦν κατάπληκτα τὰ πλήθη
πὼς φάλαγγα πιὸ ἀνάλαφρη δὲν πάτησε στὴ γῆ
πὼς λιτανεία πιὸ ἱερὴ δὲν ἔχει παρελάσει
ἀνάσταση πιὸ ἔνδοξη καὶ ματωμένη ―
ἂν βγῶ περίπατο μὲ τὶς νεκρές μου φίλες.

Ἂν βγῶ περίπατο μὲ τὶς νεκρές μου φίλες,
γαμήλιο ἄνθος ἡ πανσέληνος θὰ ὑψωθεῖ νὰ τὶς στολίσει
μέσα στὰ κούφια μάτια τους θὰ κλαῖνε ὀρχῆστρες
οἱ μποῦκλες τους, οἱ ἐπίδεσμοι, θὰ κυματίζουν·
ὢ τότε, πολλοὶ ἀπὸ τύψεις θὰ πεθάνουν ―
ἂν βγῶ περίπατο μὲ τὶς νεκρές μου φίλες.


1964, Χίλια σκοτωμένα κορίτσια