Σονέττο 9 - Κωστὴς Παλαμᾶς
Σὰν τῶν Φαιάκων τὸ καράβ' ἡ Φαντασία
χωρὶς νὰ τὴ βοηθᾶν πανιὰ καὶ λαμνοκόποι
κυλάει· κι εἶναι στὰ βάθη τῆς ψυχῆς μου τόποι
πανάρχαιοι κι ἀσάλευτοι σὰν τὴν Ἀσία,
πεντάγνωμοι κι ἀπόκοτοι σὰν τὴν Εὐρώπη,
σὰ μαύρη γῆ Ἀφρικὴ μὲ σφίγγ' ἡ ἀπελπισία,
κρατῶ μιὰν ἄγρια μέσα μου Πολυνησία,
καὶ πάντα ἕνα Κολόμβο παίρνω τὸ κατόπι.
Καὶ τὰ τεράστια τῆς ζωῆς καὶ τὰ λιοπύρια
τῶν τροπικῶν τὰ γνώρισα, καὶ μὲ τῶν πόλων
τυλίχτηκα τὰ σάβανα, καὶ χίλια μύρια
ταξίδια ἐμπρός μου ξάνοιξαν τὸν κόσμον ὅλο.
Καὶ τί 'μαι; Χόρτο ῥιζωμένο σ' ἕνα σβῶλο
ἀπάνω, ποὺ ξεφεύγει κι ἀπ' τὰ κλαδευτήρια.
1895, Πατρίδες
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου