Οἱ Γλάροι - Χρυσάνθη Ζιτσαία

Οἱ Γλάροι - Χρυσάνθη Ζιτσαία

Δὲ σφύριξε γιὰ μᾶς τὰ ξημερώματα
– τάχα γιὰ ποῦ; Κι ἂς πάει μὲ τὴν εὐχή μας –
ἐκεῖνο τὸ καράβι ποὺ σαλπάρισε
κι ἄφησε κάποιο αὐλάκι στὴν ψυχή μας.

Δὲν ξεδιπλώθηκαν γιὰ μᾶς τὰ πέλαγα,
καὶ γελαστοὶ δὲν πρόβαλαν οἱ κάβοι.
Τ’ ὄνειρο στὴν ἀχλὺ τῆς προσδοκία μας
φάρος χρυσός, γιὰ μᾶς πιὰ δὲν ἀνάβει.

Δὲ μᾶς προσμένουν πουθενὰ ἀνυπόμονα
ἐκεῖνα τὰ γαλάζια ἰδανικά μας,
ποὺ ὅλο προσμέναν κι ὅλο τόσο ἀργούσαμε
κι ὅμως, ἦταν ὁλότελα δικά μας.

Γιὰ μᾶς μονάχα ἡ μέρα βιάστηκε
μὲ τὸ ξανθὸ τὸ φῶς – ὠχρή μας πλάνη –
νὰ καθρεφτἰσουμε σκυφτοὶ στὴν ὄψη μας
στὸ πρᾶο τῆς ἐγκαρτέρησης λιμάνι.

Γιὰ μᾶς μονάχα οἱ σκουριασμένες ἄγκυρες
καὶ τὰ σπασμένα ξάρτια ποὺ ἀργοτρίζουν,
ἐδῶ ποὺ οἱ πεθυμιὲς τώρα στοιβάχτηκαν
μὲ τ’ ἄχρηστα καράβια καὶ σαπίζουν.

Γιὰ μᾶς μονάχα οἱ γλάροι τώρα ἀπόμειναν
ὁλόλευκα στεφάνια στὸν αἰθέρα
νὰ φέρνουν τοῦ πελάου τὰ χαιρετίσματα
καὶ νὰ μᾶς λὲν γελώντας – Καλημέρα –


1951, Ὁράματα