Εἰς τὸν θάνατον τῆς Αἰμιλίας Ροδόσταμο - Διονύσιος Σολωμός
1.
Καὶ εἴδανε τὸ ξόδι σου μὲ τὴν κεροδοσιά σου.
2.
Στὴ θύρα τὴν ὁλόχρυση τῆς Παντοδυναμίας,
πνεύματα μύρια παλαιά, πνεύματα μύρια νέα,
σ᾿ ἀκαρτεροῦν γιὰ νὰ σοῦ ποῦν πὼς ἄργησες νὰ φθάσῃς.
3.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .<Στ᾿ ὄνομα> τῆς ἡμέρας
π᾿ ὁ τρίτος ἄνθιζε σ᾿ ἐσὲ θεοτικὸς Ἀπρίλης
ἄχ, σ᾿ ἔσταινα βασίλισσα στῆς γῆς τὲς εὐτυχίες,
ἐνῷ ῾λες τὲς δοκίμαζα κοιτώντας τὴ θωριά σου,
στὴν πλάκα πέφτω καὶ θαρρῶ πὼς δὲ θὰ σοῦ βαρύνῃ,
παρθέν᾿, ἀπὸ τὰ χείλη μου κι ἀπὸ τὰ γόνατά μου.